Η κατάρα του Babe

Ο Babe Ruth είναι αναμφίβολα ο μεγαλύτερος και γνωστότερος παίκτης του Baseball παγκοσμίως, η δε κατάρα που έριξε στους Red Sox -μπορεί να μην είναι τόσο γνωστή στο ελληνικό κοινό- είναι όμως μία από τις μεγαλύτερες δεισιδαιμονίες που έχουν αναπτυχθεί στον παγκόσμιο αθλητισμό, για την οποία μάλιστα πολλοί είναι πεπεισμένοι ότι ίσχυε για περισσότερα από 80 χρόνια.

Η Προϊστορία

Babe Ruth είναι το όνομα που όλοι γνωρίζουν, ακόμη κι αν δεν ξέρουν από πιά πλευρά κρατούν το ρόπαλο του Baseball. Είναι ο άνθρωπος που αποκλειστικά με τις αθλητικές του επιδόσεις κατάφερε να αναστήσει το Baseball, το οποίο μετά το σκάνδαλο του 1919 των στημένων αγώνων με τον τίτλο "Black Sox", κινδύνευε να χάσει κάθε επαφή με τους νέους -τότε- φιλάθλους του.
Εκείνη τη χρονιά όμως ο Babe Ruth είχε αρχίσει πια να ανθίζει. Το 1919 ήταν και η τελευταία χρονιά που ο εύσωμος παίκτης με τα αδύνατα πόδια θα έπαιζε για τους Boston Red Sox. Ήταν η χρονιά, κατά την οποία η επιδόσεις του πραγματικά εκτινάχτηκαν.
Συνολο παιχνιδιών: 130 από 95 το 1918
Runs: 103 από 50 το 1918
RBI: 114 από 66 το 1918 και φυσικά...
Homeruns: 29 από 11 το 1918.

Και ενώ θα περίμενε κανείς ότι ο ιδιοκτήτης των Sox θα έβλεπε στο πρόσωπο του Babe τον παίκτη που θα πήγαινε την ομάδα της Βοστώνης στην κορυφή του πρωταθλήματος, εκείνος είδε μία ευκαιρία για εξοικονόμηση πολλών χρημάτων. Θα μου πείτε καμιά φορά κι αυτός είναι ένας λόγος για να πουλήσεις έναν καλό παίκτη. Μαζεύεις χρήματα και αποκτάς πολλούς άλλους αντί ενός καλού. Έλα όμως που ο Harry Frazee είχε άλλα στο μυαλό του. Τα χρήματα τα ήθελε για να χρηματοδοτήσει την μεγάλη του αγάπη που ήταν οι παραγωγές θεατρικών παραστάσεων στο Broadway. Μόνο που αυτή την παραγωγή την ανέβασε πέντε χρόνια μετά, το 1924.
Βέβαια επειδή τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν έχει μόνο μία πλευρά, υπάρχει και εκείνη που λέει ότι ο Babe Ruth, βλέποντας ότι τα νούμερά του είχαν εκτοξευτεί, ζήτησε διπλασιασμό των αποδοχών του (τότε ήταν 20.000 $) προκειμένου να παίξει το 1920. Μάλιστα λένε ότι απειλούσε ότι αν δεν του έδιναν εκείνα τα χρήματα θα δήλωνε ότι εγκαταλείπει το παιχνίδι, ώστε να μείνει ελεύθερος και να παίξει μετά σε άλλη ομάδα.
Όπως καταλαβαίνετε το διαζύγιο Red Sox - Babe Ruth δεν ήταν καθόλου βελούδινο και θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι η μεγάλη αιτία που επί 100 χρόνια αναπτύσσεται η τεράστια έχθρα ανάμεσα στους Yankees και τους Sox.

86 χρόνια φαγούρα

Όταν οι Red Sox είχαν στις τάξεις τους τον Babe Ruth με απλά λόγια ήταν άπιαστοι. Είχαν ήδη κερδίσει τα World Series του 1903 και 1912 και μαζί με τον ικανότατο παίχτη στέφθηκαν πρωταθλητές το 1915, 1916 και 1918. Από τότε θα έκαναν να δουν τίτλο μέχρι το 2004. 86 ολόκληρα χρόνια!
Αντιθέτως, οι Yankees, μέχρι τότε δεν είχαν κατακτήσει κανένα τίτλο παίρνοντας τον πρώτο τους το 1923, τέταρτη χρονιά που είχαν τον Ruth στις τάξεις τους, ενώ παράλληλα είχαν "ξεκοκαλίσει" τους Red Sox και από άλλους καλούς παίκτες, τους οποίους αφειδώς πουλούσε ο θεατρόφιλος ιδιοκτήτης τους.
Στα χρόνια που ακολούθησαν οι Yankees έπαιξαν σε 39 World Series και κέρδισαν τα 26 από αυτά, αριθμός διπλάσιος από οποιαδήποτε άλλη ομάδα της MLB. Την ίδια στιγμή οι Red Sox έφτασαν μόλις τέσσερις φορές στα τελικά και έχασαν και τις τέσσερις φορές στο έβδομο παιχνίδι. Σαν κάποιος δηλαδή να τους κορόιδευε και να τους έκοβε το νερό της πηγής ακριβώς τη στιγμή που είχαν φέρει το στόμα τους δίπλα στο δροσερό υγρό.

Τα μάγια σπάνε

Προσπάθειες να σπάσει "η κατάρα του Bambino" (αυτό είναι το παρατσούκλι του Babe) είχαν γίνει πάρα πολλές, φτάνοντας ακόμη και στην εμφάνιση ενός εξορκιστή για να εξαγνίσει το Fenway Park. Μάλιστα ένας πρώην παίκτης των Sox είχε προτείνει η διοίκηση της ομάδας να προχωρήσει σε εκταφή του Babe, να τον φέρει στο γήπεδο της Βοστώνης και δημοσίως να ζητήσει συγγνώμη εξ ονόματος του ιδιοκτήτη που τόλμησε να τον πουλήσει στους Yankees.
Η στιγμή όμως που -λένε- ότι έσπασε η κατάρα ήταν στις 31 Αυγούστου του 2004. Εκείνη την ημέρα, ο Manny Ramirez ένας από τους καλύτερους sluggers των Sox χτύπησε ένα foul ball, το οποίο χτύπησε στο πρόσωπο έναν 16χρονο και του έβγαλε τα δύο δόντια. Ο έφηβος -που λέγεται Lee Gavin- ήταν μεγάλος οπαδός του Ramirez και τότε ζούσε στην φάρμα Sudbury την οποία κάποτε είχε στην ιδιοκτησία του ο... Babe Ruth!!! Μάλιστα εκείνη την ημέρα, οι Yankees σημείωσαν μία από τις χειρότερες ήττες στην ιστορία τους, χάνοντας με 22-0 μέσα στην έδρα τους από τους Indians!!!

Η κατάρα όμως δεν θα έφευγε έτσι απλά χωρίς κάποιο ιδιαίτερο ιστορικό αντάλλαγμα. Κι αυτό δεν θα μπορούσε να είναι παρά απέναντι στους Yankees και μάλιστα να είναι τοσο εντυπωσιακό που να το θυμούνται όλοι.
Έτσι κι έγινε.
Το 2004 λοιπόν, οι Yankees και οι Red Sox βρέθηκαν αντιμέτωποι στα Play Offs στους αγώνες που κρίνουν στις τέσσερις νίκες το Πρωτάθλημα της American League. Οι Yankees είχαν ήδη κατακτήσει το Division τους, ενώ οι Sox είχαν βγει πρώτοι στο Wild Card.
Η πρώτη συνάντηση που έγινε στις 12 Οκτωβρίου 2004 ήταν στο Yankee Stadium και οι Sox έχασαν με 7-10.
Η δεύτερη συνάντηση έγειρε και πάλι προς τους γηπεδούχους Yankees με 1-3.
Ίδια κατάληξη είχε και το τρίτο παιχνίδι με τους Yankees να κερδίζουν, αυτή τη φορά στο Fenway Park με το επιβλητικό 19-8.

Εδώ λοιπόν οι Sox βρίσκονταν με την πλάτη στον τοίχο, καθώς μέχρι τότε καμία ομάδα που είχε χάσει τα τρία πρώτα παιχνίδια δεν είχε καταφέρει να ανακάμψει και να κερδίσει τα επόμενα τέσσερα.
Και κάπως έτσι -με τη Βοστώνη σχεδόν να θρηνεί- αλλά ταυτόχρονα να έχει γεμίσει τους δρόμους με αφίσες που έγραφαν "Believe", η ομάδα πήγε στις 17 Οκτωβρίου να αντιμετωπίσει τη μοίρα της στο τέταρτο παιχνίδι της σειράς.

Εκεί έγιναν πραγματικά απίστευτα πράγματα ανακηρύσσοντας το κλέψιμο μίας βάσης (όχι ένα σκοράρισμα, όχι ένα χτύπημα με το ρόπαλο, όχι ένα strikeout, αλλά ένα απλό κλέψιμο) ως μία από τις σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία του σύγχρονου Baseball.
Σε περίπτωση που θέλετε να δείτε πρώτα ένα video σας παραθέτω το σχετικό link, ενώ εγώ θα προχωρήσω παρακάτω στην γραπτή ανάλυση. Κάντε κλικ εδώ.

Το τέταρτο παιχνίδι είχε φτάσει στο 9ο inning και οι Yankees ήταν μπροστά με ένα run 4-3. Στο ρόπαλο ήταν ο Kevin Millar και στο βουναλάκι απέναντί του ο Mariano Rivera, ο pitcher που αργότερα σημείωσε τα περισσότερα saves στην ιστορία. Σε ένα δραματικό at bat -κατά το οποίο μάλιστα σημειώνονται μεσάνυχτα- ο Millar περπατάει στην πρώτη βάση. Τότε ο προπονητής των Sox Terry Francona απλά κλείνει το μάτι στον αναπληρωματικό Dave Roberts. Ο παίκτης δεν χρειάστηκε δεύτερη κουβέντα. Τρέχει προς την πρώτη βάση και αντικαθιστά τον αργό Millar. Όλοι πλέον στο γήπεδο γνωρίζουν την εντολή. Ο Roberts ΠΡΕ-ΠΕΙ πάση θυσία να κλέψει την δεύτερη βάση. (επιτρέψτε μου να σας πω ότι τα γράφω και ανατριχιάζω)
Ο δρομέας παίρνει από την πρώτη βάση ένα lead (απόσταση προς τη δεύτερη βάση) τεραστίων διαστάσεων. Φυσικά ο Rivera τον ελέγχει και στέλνει τη μπάλα στην πρώτη βάση. Μία φορά. Δεύτερη φορά. Μάλιστα στο δεύτερο pick off η επιστροφή του Roberts στη βάση του είναι απίστευτα οριακή. Κάποια στιγμή όμως ο pitcher πρέπει να πάει στον ροπαλιστή. Ο Roberts δεν περιμένει και αμέσως μετά το pitch εκτοξεύεται προς τη δεύτερη βάση. Ο Catcher των Yankees Jorge Posada σηκώνεται στα πόδια του και εξαπολύει την μπάλα προς την δεύτερη βάση, ο Jeter δέχεται την πάσα, αλλά και πάλι εντυπωσιακά οριακά, ο Roberts φτάνει ασφαλής.
Μερικές στιγμές αργότερα, ο Bill Mueller που ήταν στο ρόπαλο για τους Red Sox κάνει ένα χτύπημα στη μέση δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον Roberts να τρέξει τα 55 μέτρα που τον χώριζαν από το σπίτι, ισοφαρίζοντας το παιχνίδι.
Αυτό το κλέψιμο λοιπόν θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα turning points που έχουν υπάρξει ποτέ. Το παιχνίδι όμως δεν κερδήθηκε εκεί, αλλά τρία innings αργότερα, στο 12ο οπότε και ο Ortiz χτύπησε ένα Homerun δύο πόντων.

Το πέμπτο παιχνίδι το κέρδισαν και αυτό οι Red Sox, παλι όμως σε extra innings. Αυτή τη φορά στο 14ο και πάλι με χτύπημα του Ortiz.

Η "κόκκινη" κάλτσα του Curt Schilling

Το έκτο παιχνίδι, που έγινε στο Yankee Stadium, είχε μία ακόμη ιστορική στιγμή για το Baseball. Η ομάδα αποφασίζει να ανεβάσει στο mount τον Curt Schilling, ο οποίος όμως είχε κομμένο έναν τένοντα στο δεξί του αστράγαλο. Εκείνο ακριβώς το πρωινό λοιπόν, οι γιατροί της ομάδας έκαναν κάτι πρωτόγνωρο στα αθλητιατρικά χρονικά, καθώς έραψαν τένοντα και δέρμα τόσο σφιχτά και τόσο κοντά στο κόκαλο του παίχτη που τελικά κατάφεραν να συγκρατηθεί για 7 ολόκληρα inning στα οποία ο pitcher δέχθηκε μόλις έναν πόντο. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα της λευκής κάλτσας του Schilling, η οποία είχε γίνει προς το τέλος της εμφάνισής του κόκκινη από το αίμα.
Αυτό το ηρωικό παιχνίδι οι Sox το κέρδισαν 4-2.

Έτσι, φτάσαμε στο έβδομο και τελευταίο παιχνίδι που θα έκρινε το Πρωτάθλημα της American League. Ήταν 20 Οκτωβρίου στο Yankee Stadium και πλέον οι Yankees δεν είχαν καμία ελπίδα. Ήταν ψυχολογικά ράκη και παραδόθηκαν χωρίς όρους, χάνοντας 10-3.

Ανακοίνωση των χαρμόσυνων νέων

Στη συνέχεια τα πράγματα ήταν απλά για τους Red Sox, οι οποίοι έχοντας κερδίσει τους Yankees με αυτόν τον ιστορικό τρόπο, ανακάπτοντας από τρεις ήττες, πραγματικά ξεπάστρεψαν σε τέσσερα παιχνίδια τους Saint Louis Cardinals, για να στεφθούν Πρωταθλητές μετά από 86 χρόνια.
Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό ότι σχεδόν σε όλη την Νέα Αγγλία για πολλές ημέρες μετά την κατάκτηση του τροπαίου, πολλοί άνθρωποι πήγαιναν στα νεκροταφεία με ποτά, σημαιάκια, εμφανίσεις και καπέλα των Sox, κάνοντας πάρτι με τους νεκρούς συγγενείς τους που δεν είχαν καταφέρει σε όλη τους τη ζωή να πανηγυρίσουν μία κατάκτηση του World Series από την ομάδα της Βοστώνης.
Έτσι λοιπόν τελειώσε και η κατάρα του Bambino που στοίχειωνε τόσα χρόνια τους Red Sox

Γιατί τα έσπασαν Καναδάς και Μεξικό

Δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε συγκρούσεις παικτών σε εθνικό επίπεδο, όπου συνήθως -με το εθνόσημο στο στήθος- όλοι οι παίκτες φέρονται πιο κόσμια απ' ότι σε διασυλλογικό επίπεδο. Στο παιχνίδι όμως ανάμεσα στον Καναδά και το Μεξικό φαίνεται ότι γενικώς οι κανόνες καλής συμπεριφοράς, αλλά και οι ειδικότεροι άγραφοι κανόνες του Baseball, παραβιάστηκαν. Το αποτέλεσμα ήταν να φορτώνει ο "ατμός" σε όλο το παιχνίδι κι έτσι, στο 9ο inning πλέον, (όταν ήταν σαφές ότι το Μεξικό έχανε και μάλλον πήγαινε σπίτι του, ενώ οι Καναδοί κερδίζοντας θα είχαν άλλη μία ευκαιρία απέναντι στους Αμερικάνους) η χύτρα έσκασε.
Όπως θα δείτε και στο βίντεο που σας παραθέτω, σε όλο το παιχνίδι υπήρχαν συγκρούσεις που -ναι μεν- δεν αποτελούν παραπτώματα με το γράμμα του νόμου, ήταν όμως αρκετά σκληρές. Το πολύ δυνατό slide το catcher του Καναδά Chris Robinson (καμία σχέση με τον γνωστό μας Chris) στη δεύτερη βάση στο πρώτο inning έκανε την αρχή. Το πλήρωσε όμως τρία innings αργότερα όταν ο Garcia τρέχοντας προς το σπίτι δεν σημάδεψε ποτέ το plate, αλλά τα πλευρά του Καναδού cather. Μάλιστα το out δεν σημειώθηκε ποτέ, καθώς ο Καναδός δεν τον έκανε tag, αλλά ούτε και ο Μεξικάνος πάτησε το plate δείχνοντας έτσι σε τί αποσκοπούσε. Στο 7ο inning για άλλη μία φορά ο Robinson πήγε στη δεύτερη βάση κάνοντας ένα καθυστερημένο slide με όλη του τη δύναμη, όμως στο 9ο inning ξεπέρασε κάθε όριο αγένειας, το οποίο πλέον οι Μεξικάνοι δεν επρόκειτο να ανεχθούν και πολύ απλά ήθελαν να πιάσουν στα χέρια τους τους αντιπάλους και να παίξουν ξύλο.

http://mlb.mlb.com/wbc/2013/video/?topic_id=31426364&content_id=25699991


Η αφορμή ήταν το bunt (ποιου άλλου;) του Robinson, ο οποίος ήταν ο πρώτος ροπαλιστής του inning. Αυτή η κίνηση -να κάνεις δηλαδή bunt για να πετύχεις hit, χωρίς να υπάρχουν δρομείς στις βάσεις για να τους προωθήσεις και μάλιστα τη στιγμή που η ομάδα σου κερδίζει- θεωρείται πολύ μεγάλη προσβολή. Για το λόγο αυτό η άμυνα του Μεξικό δεν έκανε καμία κίνηση να βγάλει τον δρομέα out δείχνωντας του ότι απαξιεί να ασχοληθεί με την ξεφτίλα του. Είναι κάτι σαν να κλέβεις βάσεις ενώ κερδίζεις. Εδώ όμως ο Καναδός τους μετάφερε και ένα παραπάνω υπονοούμενο. Με το bunt αυτό ο Robinson έδειχνε στους Μεξικάνους ότι τους θεωρεί πλέον τελειωμένους (έχαναν με 9-3) και επομένως το μυαλό των παικτών ήταν να αυξήσουν το σκορ σε βάρος τους, έτσι ώστε σε περίπτωση ισοβαθμίας, ο Καναδάς να έχει περισσότερες πιθανότητες να περάσει όταν θα έφταναν τα πράγματα στην μέτρηση της διαφοράς των runs.
Έτσι, ο τριτοβασέος των Μεξικάνων, ο οποίος είχε μαζέψει την μπάλα του bunt του Robinson, όταν την επέστρεψε στον Pitcher, του είπε πολύ απλά "κανόνισε τον επόμενο" δείχνοντας του μάλιστα να τον πετύχει στα πλευρά. Έπρεπε πολύ απλά να παίξουν ξύλο με τους αγενείς Καναδούς. Ο Pither (ο Leon) έκανε ό,τι έπρεπε ώστε να αρχίσει ο καυγάς. Δεν πέτυχε απλά τον επόμενο ροπαλιστή, τον Rene Tosoni. Σημάδεψε μία φορά προς τα μέσα στο ύψος του γονάτου. Σημάδεψε δεύτερη φορά το γόνατο του Tosoni αναγκάζοντάς τον να του απευθύνει τον λόγο και να ανταλλάξουν μερικά λόγια. Επόμενο ήταν ο διαιτητής να δείξει προειδοποιήσεις και προς τους δύο πάγκους. Τότε λοιπόν ήταν η στιγμή. Άλλωστε το Μεξικό μάλλον δεν θα είχε τίποτα να χάσει καθώς η πρόκρισή του ήταν πλέον μόνο μία δύσκολη μαθηματική εξίσωση σε περίπτωση που οι Ιταλοί κέρδιζαν και τους Αμερικάνους. Οι πιθανότητες ήταν ελάχιστες, κι έτσι, το επόμενο pitch ήταν ένα fastball 93 μιλίων στην πλάτη του Καναδού. Και εκεί all hell broke loose.
Μετά το τέλος του scrum (όρο που δανίζομαι από το Rugby μιας και σε αυτό το site μόνο παράξενα αθλήματα μνημονεύουμε) 7 παίκτες και των δύο ομάδων έφυγαν από το παιχνίδι, ενώ δεν αποκλείεται να υπάρξουν κάποιες ακόμη ποινές από την διοργανώτρια αρχή.

Για την ιστορία, το Μεξικό όντως αποκλείστηκε, καθώς οι Αμερικάνοι κέρδισαν του Ιταλούς και τώρα για την δεύτερη θέση του ομίλου που οδηγεί στον επόμενο γύρο, θα παίξουν Αμερική και Καναδάς στις 11:00 το βράδυ σήμερα.

Τα πάνω κάτω στο Spring Training

Το Spring Training βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη με ομάδες χαμηλής δυναμικής να διαπρέπουν (Royals, Orioles, Indians, Cubs και Marlins) και αντιθέτως ομάδες πρώτης γραμμής να μην έχουν κάνει ούτε νίκη, όπως είναι οι Rangers και οι Angels. Χθες πάντως η ομάδα του Texas ναι μεν έχασε, όμως ο Yu Darvish ήταν πολύ καλός στα δύο innings που πέταξε το μπαλάκι, βγάζοντας μάλιστα και δύο strikeouts. Από την άλλη ο Lincecum που ξεκίνησε και εκείνος χθες, στο 1 και 1/3 του inning που έπαιξε δέχθηκε τέσσερα χτυπήματα και 3 runs, όλα earned.

Πάμε τώρα να δούμε κάποιες ακόμη ομάδες και την κατάσταση στην οποια βρίσκονται σε αυτό το spring training.


Baltimore Orioles

Οι Orioles είναι η ομάδα που λογικά συμπαθούμε εμείς οι Έλληνες καθώς ιδιοκτήτης της είναι ο Έλληνας Spiros Angelos, και σε αυτή παίζει ο πολύ καλός Nick Markakis. Πέρυσι η ομάδα έκανε μεγάλη επιτυχία βγαίνοντας δεύτερη στο Division της με 93 νίκες και 69 ήττες, ενώ πέρασε στα play offs με wild Card. Πως το κατάφερε αυτό έχοντας 7 παίκτες που βγήκαν πάνω από 100 strikeout (τους περισσότερους στην ίστορία του Baseball) είναι πραγματικά απορίας άξιο. Το πέτυχαν κάνοντας τις περισσότερες νίκες με διαφορά ενός run και στην ουσια ήταν πολύ τυχεροί. Πόσες πιθανότητες έχουν να το επαναλάβουν; Δυστυχώς όχι πολλές, αν αναλογιστεί κιόλας κανείς ότι τα ονόματα που αποχώρησαν είναι πιο ηχηρά από εκείνα που ήρθαν.

Ποιοι ήρθαν: RHP Jair Jurrjens (Atlanta), INF Danny Valencia (Boston), INF Yamaico Navarro (Pittsburgh), INF Alexi Casilla (Minnesota).
Ποιοι έφυγαν: OF Endy Chavez (Kansas City), INF Mark Reynolds (Cleveland), DH Jim Thome, LHP Joe Saunders (Seattle), 2B Robert Andino (Seattle), LHP Randy Wolf, DH Nick Johnson (retired).



New York Mets

Οι Mets έχουν να περάσουν στα Play offs από το 2006. Πέρυσι είχαν για άλλη μία φορά αρνητική χρονιά με 74 νίκες και 88 ήττες και βγήκαν τέταρτοι στο Division τους. Και πιθανοτατα κάπου εκεί θα ξανακαταλήξουν, αν αναλογιστεί κανείς ότι έκαναν πάρα πολλές αλλαγές, διώχνωντας και τον R.A. Dickey. Βέβαια διατηρούν τον Johan Santana που αν είναι υγιής θα προσφέρει πολλά και τον David Wright, ο οποίος πέρυσι ήταν πρώτος σε όλη την ομάδα σε μία σειρά από επιθετικές κατηγορίες.

Ποιοι ήρθαν: RHP Shaun Marcum (Milwaukee), RHP Brandon Lyon (Toronto), OF Collin Cowgill (Oakland), INF Brandon Hicks (Oakland).

Ποιοι έφυγαν: C Kelly Shoppach (Seattle), RHP R.A. Dickey (Toronto), RHP Mike Pelfrey (Minnesota), RHP Jon Rauch (Miami), RHP Ramon Ramirez (San Francisco), C Josh Thole (Toronto), OF Scott Hairston (Chicago Cubs), OF Jason Bay (Seattle), SS Ronny Cedeno (St. Louis), OF Andres Torres (San Francisco).


Pittsburgh Pirates

Οι Πειρατές πέρυσι (αλλά και πρόπερσι) είχαν ξεκινήσει πολύ δυνατά και θα περίμενε κανείς ότι θα έβγαιναν στα Play Offs. Αμ δε. Πολύ γρήγορα ξεφούσκωσαν και έφτασαν να έχουν 79 νίκες και 83 ήττες. Ευελπιστουν ότι φέτος θα καταφέρουν να παίξουν Baseball και τον Οκτώβριο (κάτι που έχουν να κάνουν από το 1992) καθώς είδαν τον Burnet πέρυσι να πηγαίνει πολύ καλά, ενώ εξακολουθούν να έχουν στις τάξεις τους τον πολύ καλό Andrew McCutchen. Παράλληλα περιμένουν να αποκτήσει βάθος το starting rotation με την πρόσθεση του Francisco Liriano.

Ποιοι ήρθαν: LHP Francisco Liriano (Chicago White Sox), C Russell Martin (New York Yankees), INF Ivan De Jesus Jr. (Boston), RHP Jeanmar Gomez (Cleveland), RHP Vin Mazzaro (Kansas City), RHP Mark Melancon (Boston).

Ποιοι έφυγαν: RHP Joel Hanrahan (Boston), RHP Kevin Correia (Minnesota), 2B Brock Holt (Boston), RHP Evan Meek (Texas), INF Yamaico Navarro (Baltimore), RHP Chad Qualls (Miami), RHP Chris Resop (Oakland), LHP Hisanori Takahashi (Chicago Cubs), C Rod Barajas.



Tampa Bay Rays

Πέρυσι οι Rays (στα ελληνικά Ακτίνες ή Διαβολόψαρα) είχαν πετύχει 90 νίκες και 72 ήττες, αλλά πάλι βγήκαν τρίτοι. Και φέτος έχουν χάσει πολλά μεγάλα ονόματα. Τον B.J. Upton και τον Jeff Keppinger οι οποίοι έγιναν free agents, ενώ αντάλλαξαν τον James Shields και τον reliever Wade Davis. Η ομάδα πάντως έχει μία καλή δυναμική και μπορεί να αποτελέσει και φέτος έναν δύσκολο αντίπαλο, κι ας έφερε ονόματα μέσου βελινεκούς, με εξαίρεση ίσως τον Yunel Escobar.

Ποιοι ήρθαν: INF/OF Kelly Johnson (Toronto), RHP Roberto Hernandez (Cleveland), 1B James Loney (Boston), SS Yunel Escobar (Toronto), OF Shelley Duncan (Cleveland), RHP Jamey Wright (Los Angeles Dodgers).

Ποιοι έφυγαν: RHP James Shields (Kansas City), RHP Wade Davis (Kansas City), OF B.J. Upton (Atlanta), LHP J.P. Howell (Los Angeles Dodgers), 1B Carlos Pena (Houston), INF Jeff Keppinger (Chicago White Sox), RHP Burke Badenhop (Milwaukee).

Τρία μεγάλα ονομάτα

Συνεχίζω και σήμερα με τις αναλύσεις των ομάδων, καθώς ξεκινούν και οι φιλικοί αγώνες του Spring Training, οπότε θα μπορέσουμε να κρίνουμε καλύτερα την αγωνιστική κατάσταση των διαφόρων σχημάτων.
Σήμερα θα επανέλθω στην Grapefruit League και θα σας αναλύσω τρεις ιστορικές και πολύ δυνατές ομάδες.

Detroit Tigers

Η Tigers δεν είναι τυχαία ομάδα. Πέρυσι κατάφεραν στην τελική ευθεία να πάρουν το πρωτάθλημα της περιφέρειάς τους, έχοντας πετύχει τις λιγότερες νίκες στην κανονική περίοδο (88 έναντι 74 ηττών) ενώ στη συνέχεια διέλυσαν τους New York Yankees, κερδίζοντας τέσσερις στις τέσσερις συναντήσεις κατακτώντας έτσι το American League Penant. Μετά όμως; Μετά, αφού κατέληξαν να χαλαρώνουν για τέσσερις ημέρες περιμένοντας να δουν ποιοι θα είναι οι αντίπαλοί τους στο World Series έπεσαν πάνω στο "τραίνο" που λεγόταν Giants, το οποίο δούλευε φουλ τις μηχανές όλο το Post Season και δεν θα σταματούσε μπροστά σε τίποτα.
Αφήνοντας λοιπόν στην άκρη το World Series, οι Tigers στην ουσία πέτυχαν πάρα πολλά πέρυσι. Μάλιστα θα έλεγε κανείς ότι η απώλεια (και μάλιστα με αυτόν τον τρόπο) του πρωταθλήματος πρέπει να τους έχει σκυλιάσει φέτος. Το πρόβλημα είναι τί παραπάνω μπορούν να κάνουν; Ο Cabrera κατέκτησε το Triple Crown και είναι ο πρώτος που το πέτυχε μετά το 1967. Ο Fielder (χωρίς να εντυπωσιάσει) ισοφάρισε το καλύτερο Average που πέτυχε πριν από 11 χρόνια (,313) είχε 30 homerun και γενικώς έπαιξε καλά στην κανονική περίοδο, ενώ στο post season μάλλον απογοήτευσε. Αλλά και ο Verlander έπαιξε πολύ καλά, όποως και οι υπόλοιποι pitchers της ομάδας. Πόσο πιθανό είναι να ξαναπιάσουν την ίδια απόδοση και να είναι εκείνοι που θα διεκδηκίσουν για δεύτερη φορά το WS. Κατά την άποψή μου δύσκολο. Σίγουρα πάντως και το 2013 το Detroit θα παίξει πρωταγωνιστηκό ρόνο. Βέβαια αξίζει να πούμε ότι η προσθήκη του Torii Hunter είναι ένα επιπλέον συν για την ομάδα, ενώ οι αποχωρήσεις μάλλον δεν προβληματίζουν, ιδίως εκείνη του Valverde, ο οποίος μετά από τρεις εκπληκτικές χρονιές, πέρυσι προς το τέλος της χρονιάς φάνηκε εντελώς χαμένος πάνω στο mount.

Ποιοι ήρθαν: OF Torii Hunter (LA Angels), C Brayan Pena (Kansas City).

Ποιοι έφυγαν: OF/DH Delmon Young (Philadelphia), C Gerald Laird (Atlanta), INF/OF Ryan Raburn (Cleveland), RHP Jose Valverde.



Philadelphia Phillies

Οι Phillies είναι μία από τις πολύ μεγάλες απογοητεύσεις της περυσινής χρονιάς. Είναι η ομάδα (που μαζί με τους Red Sox) δεν έχουν παρά να πάνε προς τα πάνω φέτος.* Πέρυσι η πορεία τους -ιδίως στο πρώτο μισό της περιόδου- ήταν άκρως τραγική, στη συνέχεια όμως, κάπως ανασκουμπώθηκαν και έφεραν τα πράγματα σε ένα λογαριασμό πετυχαίνοντας ίδιες νίκες με ήττες (81-81) ανεβαίνοντας έτσι στην τρίτη (από την τελευταία) θέση του Division τους. Και όπως και να έχει αυτή δεν είναι η θέση που έχουν συνηθίσει οι Phillies, οι οποίοι είχαν κερδίσει το Division τους πέντε χρόνια συνεχόμενα. Από το 2007 έως το 2011. Την περυσινή χρονιά λοιπόν πρέπει να την φανταστεί κανείς ως παρένθεση και να περιμένει ότι οι Phillies, η αρχαιότερη ομάδα με τον ίδιο τίτλο και την ίδια πόλη σε όλα τα Αμερικάνικα επαγγλεματικά αθλήματα, απλά θα επιστρέψουν εκεί όπου είναι λογικό να βρίσκονται. Ή κάπου εκεί τέλος πάντων. Σε αυτό υπολογίζεται ότι θα βοηθήσει το πολύ καλό τους starting rotation, το οποίο θα έχει και πάλι τους Cole Hamels, Roy Halladay και Cliff Lee, από τους οποίους μπορούμε να περιμένουμε πολύ περισσότερα - με εξαίρεση ίσως το Hamels ο οποίος πέρυσι έσκισε σημειώνοντας τις περισσότερες νίκες της καριέρας του, οπότε πόσα περισσότερα να δώσει ο άνθρωπος.
Στην επίθεση τώρα, περιμένουμε βελτίωση και από τον Chase Utley, αλλά και από τον Ryan Howard, ο οποίος αναμένεται να πατάει καλύτερα στον αχίλλειο τένωντα, δίνοντας έτσι περισσότερη δύναμη στο ρόπαλό του.

* Αυτό το έγραψα και για τους Cubs, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Ποιοι ήρθαν: RHP Mike Adams (Texas), INF Michael Young (Texas), OF Delmon Young (Detroit), OF Ben Revere (Minnesota), RHP John Lannan (Washington), RHP Chad Durbin (Atlanta).

Ποιοι έφυγαν: INF Placido Polanco (Miami), RHP Vance Worley (Minnesota), RHP Josh Lindblom (Texas), OF Juan Pierre (Miami), OF Nate Schierholtz (Chicago Cubs), INF Ty Wigginton (St. Louis), RHP Jose Contreras.


St. Louis Cardinals

Τη σχέση που έχω με τους Cardinals οι περισσότεροι τη γνωρίζετε. Είναι μία σχέση των άκρων. Του μισώ, αλλά τους θαυμάζω ταυτόχρονα. Πως γίνεται να μην τους θαυμάζω άλλωστε, καθώς πετυχαίνουν σχεδόν κάθε χρόνο τους στόχους τους, και είτε ως πρωταθλητές του Division τους είτε μέσω Wild Card βρίσκονται στο post season. Μάλιστα πέρυσι βρέθηκαν δεύτεροι (88-74) αλλά έπαιξαν και τον Οκτώβριο, έχοντας δώσει τον Albert Pujols και στην ουσία χάνοντας τον Carpender, ο οποίος έχει παρουσιάσει ένα μούδιασμα στο χέρι του. Το μούδιασμα παραμένει και κατά πάσα πιθανότητα ο παίκτης (δυστυχώς) δεν θα επιστρέψει ποτέ στην ενεργό δράση.
Η ομάδα εξακολουθεί πάντως να έχει έναν πολύ καλό πυρήνα αποτελούμενο από τους arlos Beltran, Yadier Molina και Matt Holliday, ενώ ο πολύ καλός Adam Wainwright είναι ο επικεφαλής του starting rotation.

Ποιοι ήρθαν: LHP Randy Choate (Los Angeles Dodgers), INF/OF Ty Wigginton (Philadelphia), SS Ronny Cedeno (New York Mets).

Ποιοι έφυγαν: 1B Lance Berkman (Texas), INF/OF Skip Schumaker (Los Angeles Dodgers), RHP Kyle Lohse, RHP Kyle McClellan (Texas).

Ε-ΠΙ-ΤΕ-ΛΟΥΣ!!! Από αύριο ξανά αγώνες Baseball

Παίδες έφτασε η ώρα!!!
Αύριο ξεκινά ο πρώτος φιλικός αγώνας της χρονιάς!
Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ.
It's Baseball season!!!

Τα πρώτα παιχνίδια είναι ανάμεσα στους Boston Red Sox (split squad) και δύο ομάδες Πανεπιστημίου, τους Huskies και τους Eagles. Ο πρώτος αγώνας ξεκινά 20:35 ώρα Ελλάδος και ο δεύτερος 23:00 ώρα Ελλάδος.

Και για να μην πάει χαμένη η ανάρτηση, θα συνεχίσω και τις αναλύσεις για τις ομάδες που έχουν ενδιαφέρον. Και φυσικά -ήρθε η ώρα τους- θα σας γράψω και για τους Giants. Στο τέλος τέλος είναι η καλύτερη ομάδα αυτή τη στιγμή με δύο τίτλους World Series μέσα στην τριετία. Δεν θα ξεκινήσω όμως από αυτούς, αλλά από την πόλη του Chicago. Άλλωστε σε μία παλαιότερη ανάρτηση σας έχω ενημερώσει για την κατάρα που έχει ρίξει στους Cubs ο ομογενής μας Billy Sianis και σας έχω εξομολογηθεί την συμπάθεια που τρέφω για τους Lovable Loosers.


Chicago Cubs

Πέρυσι οι Cubs απογοήτευσαν για άλλη μία φορά τους οπαδούς τους, οι οποίοι ανέμισαν μόλις 61 φορές τις σημαίες που είχαν φέρει από το σπίτι τους με τα W, τραγουδώντας παράλληλα την επιτυχία του Steve Goodman "Go Cubs Go", ενώ 101 φορές τις καλοδίπλωσαν και τις γύρισαν στο σπίτι (για να μην πω τί άλλο τις έκαναν). Έτσι, ο Theo Epstein -τον οποίον έφεραν οι North Siders από τους Red Sox για να τους γλυτώσει από την δική τους κατάρα- δεν τα κατάφερε. Βέβαια από την άλλη φαντάζει λογικό ότι μία ομάδα που χτίζεται πάνω στην νέα στρατηγική του καινούριου General Manager, θα πρέπει να έχει κάποια πίστωση χρόνου. Με αυτή τη λογική λοιπόν, θα έλεγε κανείς ότι οι Cubs χειρότερα δεν μπορούν να πάνε (μία δήλωση που ισχύει και για τους Red Sox). Μην φανταστείτε όμως ότι υπάρχουν κάποιες εντυπωσιακές μεταγραφές, αλλά σε κάθε περίπτωση αυτοί που έρχονται θεωρούνται βελτιώτικές κινήσεις σε όλες τις γραμμές, κυρίως όμως στο starting rotation και στο bullpen, ενώ ο LaHair που έφυγε για την Ιαπωνία, δεν θεωρείται αναντικατάστατος.

Ποιοι ήρθαν: Who's in: RHP Edwin Jackson (Washington), RHP Scott Feldman (Texas), RHP Scott Baker (Minnesota), RHP Carlos Villanueva (Toronto), OF Nate Schierholtz (Philadelphia), INF Scott Hairston (New York Mets), RHP Kyuji Fujikawa (Japan).Ποιοι έφυγαν: 1B/OF Bryan LaHair (Japan).


Chicago White Sox

Η δεύτερη ομάδα του Chicago (την λέω δεύτερη επειδή ιδρύθηκε αργότερα από τους Cubs) πέρυσι έφτασε μέχρι την πηγή, αλλά νερό δεν ήπιε. Σχεδόν όλη τη χρονιά  ήταν πρώτοι, αλλά εκεί που έπρεπε να κρατήσουν -στο τέλος της σεζόν- ξεφούσκωσαν και βρέθηκαν δεύτεροι. Στο off season τώρα, οι αλλαγές τους μοιάζουν μάλλον δυσμενείς, καθώς περισσότερο έχασαν παίκτες παρά κέρδισαν. Pierzynsky, Youkilis και Liriano είναι τρείς βαρύγδουπες αποχωρήσεις ενώ οι αφίξεις δεν είναι άσχημες, αλλά μοιάζουν λίγες.

Ποιοι ήρθαν: INF Jeff Keppinger (Tampa Bay), RHP Matt Lindstrom (Arizona).
Ποιοι έφυγαν: C A.J. Pierzynski (Texas), INF Kevin Youkilis (New York Yankees), LHP Francisco
Liriano (Pittsburgh).


San Francisco Giants

Είδατε; Τους αναλύω τελευταίους, χωρίς πολλές φανφάρες, χωρίς ξεχωριστή ανάρτηση. Όλα Low key.
Οι Giants λοιπόν είναι φυσιολογικό να αναπαυθούν φέτος στις δάφνες τους. Ακόμα και η παρέλαση για τον εορτασμό του World Series ήταν πολύ χαλαρή φέτος, ενώ το 2010 είχε γίνει της π...άνας. Πέρυσι λοιπόν η ομάδα είχε 94 νίκες και 68 ήττες, κερδίζοντας για άλλη μία φορά το World Series παίζοντας πολλές φορές με την πλάτη στον τοίχο, χωρίς να παραδοθεί. Η ομάδα θα στηριχθεί και φέτος στο πολύ καλό rotation το οποίο δεν αλλάζει: Cain (θα ανοίξει και τη σεζόν την Πρωταπριλιά),  Bumgarner, Lincecum, Vogelson και Zito. Εξακολουθεί να έχει καλό bullpen που αναπτύσσεται γύρω από τον Affeld και τον Romo, ο οποίος έσκισε ως Closer.
Τώρα οι αποχωρήσεις μοιάζουν να είναι αδιάφορες (για παράδειγμα ο Wilson παραμένει σε πολύ κακή κατάσταση και κανένας δεν τον θέλει) ενώ για τον Cabrera η ομάδα είχε κάνει σαφές ότι λόγω των αναβολικών δεν επρόκειτο να τον χρησιμοποιείσει. Αναλόγως βέβαια δεν φαίνονται πολύ σημαντικές ούτε οι αφίξεις, με εξαίρεση ίσως τον Andres Torres που μου αρέσει.

Ποιοι ήρθαν: RHP Chad Gaudin (Miami), OF Andres Torres (New York Mets), INF Wilson Valdez (Cincinnati).Ποιοι έφυγαν: OF Melky Cabrera (Toronto), OF Xavier Nady (Kansas City), INF Ryan Theriot, RHP Brian Wilson, RHP Clay Hensley, 1B Aubrey Huff, RHP Brad Penny.

Red Sox vs Yankees. Η μόνιμη σύγκρουση

Σας είχα πει ότι θα ξεκινήσω να γράφω κάποιες αναλύσεις για τις ομάδες, καθώς βρισκόμαστε μπροστά στην έναρξη των φιλικών παιχνιδιών του spring training, το οποίο χωρίζεται σε δύο άτυπες λίγκες, την Grapefruit League και την Cactus League. Η πρώτη είναι στην ουσία το σύνολο των ομάδων που έχουν προπονητικό κέντρο στην Φλόριντα και η δεύτερη απαρτίζεται από τις ομάδες που έχουν επιλέξει την Αριζόνα. Εννοείται ότι η επιλογή προπονητικού κέντρου δεν ακολουθεί τον διαχωρισμό American - National League κι έτσι πολλές ομάδες στην προετοιμασία τους παίζουν με αντιπάλους που δεν θα συναντήσουν απαραίτητα μέσα στη χρονιά. Βέβαια φέτος, τα πράγματα αλλάζουν σημαντικά στην MLB καθώς οι Houston Astros έφυγαν από τη National League και πέρασαν στην American, οπότε τώρα και οι δύο Λίγκες έχουν από 15 ομάδες. Αυτό σημαίνει ότι από εδώ και μπρος σε κάθε αγωνιστική θα υπάρχει και ένα παιχνίδι Interleague ανάμεσα στις δύο ομάδες που θα περισσεύουν από το κάθε πρωτάθλημα. Το πως αυτό θα επηρεάσει συνολικά τη διοργάνωση είναι κάτι που θα το δούμε μετά τις 31 Μαρτίου, για την ώρα πάντως θα προχωρήσω στην ανάλυση για κάποιες ομάδες που εμφανίζουν ενδιαφέρον και θα ξεκινήσω -φυσικά- από τους αιωνίους του Baseball. Καταρχάς διότι είναι οι δύο πιο γνωστές ομάδες του πρωταθλήματος και δεύτερον διότι τους Red Sox τους τριγυρίζω πολύ εδώ και μέρες, οπότε είμαι ήδη ζεστός με αυτούς.


Boston Red Sox

Οι Sox φέτος δεν έχουν επιλογή. Πρέπει να εμφανιστούν καλύτεροι από πέρυσι, (69 νίκες 93 ήττες - τελευταίοι στην AL East) όπου από μόνοι τους είχαν καταδικαστεί στην καταστροφή επιλέγοντας ως προπονητή τον Bobby Valentine. Βέβαια στο εξωτερικό γενικότερα, αλλά και στο Baseball ειδικότερα, οι προπόνητες δεν αλλάζονται σαν τα πουκάμισα, κι έτσι η διοίκηση της ομάδας -βλέποντας ότι η χρονιά είχε χαθεί- άφησε τον άνθρωπο να κάνει την προσπάθειά του και μόλις τελείωσε η σεζόν τον έστειλαν. Για φέτος επέλεξαν τον John Farrell ο οποίος είναι παλιός τους γνώριμος, καθώς είχε συνεργαστεί με τον Terry Francona ως Pitching Coatch των Sox από το 2007 έως το 2010. Ως προπονητής είχε συνεργαστεί με τους Blue Jays το 2011 και 2012. Και μπορεί μεν να μην έχει μεγάλη εμπειρία, οτιδήποτε όμως εκτός του Valentine είναι βελτίωση. Ίσως έτσι να νοιώθει και ο Dustin Pedroia, ο οποίος σε δηλώσεις του είπε ότι η περυσινή χρονιά ήταν η χειρότερη της ζωής του. Και πως να μην είναι καθώς ο άνθρωπος είχε συνηθίσει με το ταλέντο του να ανεβάζει τις ομάδες που έπαιζε, από τη Little League και το Πανεπιστήμιο, μέχρι τα ΑΑΑ και την MLB. Μόνο πέρυσι έννοιωσε ευνουχισμένος. Και δεν ήταν ο μόνος.

Ποιοι ήρθαν: Ο βασικός τροφοδότης των Sox φέτος είναι οι Rangers, καθώς οι Sox πήραν από εκεί τρεις παίκτες: τον Cather Mike Napoli που ομως αναμένεται να παίξει στην πρώτη βάση, τον φοβερό starter Ryan Dempster και τον reliever Koji Uehar. Επίσης πήραν τους:  OF Shane Victorino (Los Angeles Dodgers), OF Jonny Gomes (Oakland), SS Stephen Drew (Oakland),  C David Ross (Atlanta), RHP Joel Hanrahan (Pittsburgh).

Ποιοι έφυγαν: OF Cody Ross (Arizona), 1B James Loney (Tampa Bay), RHP Scott Atchison (New York Mets), RHP Daisuke Matsuzaka (Cleveland), RHP Vicente Padilla (Japan).

Τέλος περιμένουν να γυρίσει στην ενεργή δράση και ο starter John Lackey, ο οποίος έχασε πέρυσι όλη τη χρονια λόγω εγχείρισης Tommy John.

UPDATE: 

Φαίνεται πάντως, ότι οι Boston θα έχουν να αντιμετωπίσουν και έναν ακόμη εχθρό, τον Dice-K Matsuzaka, ο οποίος, αφού πήρε περί τα 51 εκατομμύρια δολάρια από τους Boston και -εκτός από την πρώτη χρονιά- έπαιξε σκατά, τώρα ζητάει και τα ρέστα και δηλώνει ότι ο λόγος που επέλεξε να πάει στους Indians, είναι διότι αυτή η ομάδα παίζει στη American League και έτσι θα έχει την ευκαιρία να pitchάρει απέναντι στην παλιά του ομάδα. Άκου πράγματα;



Yankees

Οι Yankees είναι -και όχι άδικα- η πιο γνωστή ομάδα στο Baseball. Καταρχάς έχουν το υψηλότερο payroll σε όλα τα αθλήματα της Αμερικής, καθώς έχουν μία απίστευτη βιομηχανία με καπελάκια και μπλουζάκια που πουλάει σε εκατομμύρια πελάτες. Στους κατοίκους της Νέας Υόρκης, στους τουρίστες που την επισκέπτονται κατά εκατομμύρια, αλλά πολύ απλά και σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Φανταστείτε ότι εγώ που είμαι οπαδός των Giants έχω δύο καπέλα του San Francisco και πέντε των Yankees.
Πέρυσι λοιπόν κατέλαβαν για άλλη μία φορά την πρώτη θέση στην AL East με 95 νίκες και 67 ήττες, κατέρρευσαν όμως πολύ γρήγορα στο American League Championship Series όταν οι Tigers τους τσάκισαν με 4-0, καθώς ο A-Rod -όπως απεδείχθη- είχε τραυματισμένο τετρακέφαλο. Επιπλέον στην υπερπροσπάθεια ο Derek Jeter έσπασε τον αστράγαλό του, και γενικώς δεν φάνηκε να δουλεύει τίποτα υπέρ τους απέναντι στο Detroit.
Εδώ λοιπόν γεννόνται τα ερωτηματικά. Ποια θα είναι η εικόνα του ιστορικού Short Stop της ομάδας την πρώτη ημέρα του Πρωταθλήματος; Θα είναι στο επιθυμητό επίπεδο; Άγνωστο. Όσο για το sring training δεν το συζητώ. Ο άνθρωπος μόλις προχθές άρχισε να υποδέχεται grounders κάνοντας για πρώτη φορά πλάγια βήματα!!!
Επίσης, χωρίς τον A-Rod πως θα λειτουργήσει η ομάδα; Οι Yankees πάντα επελεγαν μεγάλα ονόματα κι ας ήταν λιγάκι γερασμένα, οπότε δεν αποτελεί εντύπωση που στράφηκαν στον Kevin Yukilis για να τους καλύψει το κενό στην τρίτη βάση. Πως όμως θα ανταπεξέλθει ο Kevin; Συγκριτικά με πέρυσι οι δύο παίκτες είναι πολύ κοντά. Ο A-Rod πέτυχε 18 Homerun και 57 RBI, ενώ ο Kevin 19 Homerun και 60 RBI. Όμως ο Rodriguez πέρυσι ήταν τραυματίας και τα προηγούμενα δέκα χρόνια που ήταν υγιής είχε πάντα τριψήφια νούμερα σε RBI και τουλάχιστον 30 Homerun, νούμερα που ο Kevin ούτε στον ύπνο του.

Και τα ερωτήματα συνεχίζονται: Θα επανέλθει ο Mariano Rivera. Καλό νέο. Είναι όμως; Δεν διαφωνώ ότι ο άνθρωπος είναι παιχτούρα. Είναι όμως και 43 ετών! Και μετά από έναν τραυματισμό στο γόνατο και μία χρονιά στην οποία είσαι καθηλωμένος στον καναπέ, πως στο διάολο επανέρχεσαι; Δεν το ξέρω. Και πολύ το φοβάμαι.
Επιπλέον η ομάδα έχασε πολλούς άλλους δίνοντας λαβή στους δημοσιογράφους να γράφουν άρθρα με τίτλου όπως "Γιατί όλοι την κάνουν από τη Νέα Υόρκη". Τέτοιοι ήταν ο Nick Swisher (με τη ...άρα γυναίκα του) ο Cather Russell Martin, ο Ibanez, αλλά και ο Soriano.
Στα θετικά κρατάω μόνο την ανανέωση του συμβολαίου και τον Hiroki Kuroda, ο οποίος πέρυσι ήταν πολύ καλός, ενώ η ανανέωση του άλλου Ιάπωνα, του Ichiro Suzuki δεν με εντυπωσιάζει κι ας λογίζεται παικταράς.

Ποιοι ήρθαν: DH Travis Hafner (Cleveland), 3B Kevin Youkilis (Chicago White Sox), OF/1B Matt Diaz (Atlanta), OF Juan Rivera (Los Angeles Dodgers), C Bobby Wilson (LA Angels).

Ποιοί έφυγαν: RHP Rafael Soriano (Washington), OF Nick Swisher (Cleveland), C Russell Martin (Pittsburgh), OF Raul Ibanez (Seattle), INF Eric Chavez (Arizona), OF Andruw Jones (Japan), RHP Freddy Garcia (San Diego).

Γιατί φεύγουν οι παίκτες από τους Yankees;

Χρόνια Πολλά φίλοι μου.
Εντάξει, καλό το δωράκι το προχθεσινό με την γυναίκα του Swisher, ωραία κάπα...αυλώσαμε, αλλά η ιστορία έχει και την ουσία της. Και η ουσία αυτή αφορά τους Yankees. Και όπως και να το κάνουμε οι Yankees είναι πάντα είδηση. Κατ' αρχάς είναι η ομάδα που γνωρίζουν και οι πέτρες, οπότε είναι και η πρώτη επιλογή όσων σκέφτονται να παίξουν στοίχημα με αγώνες Baseball. Θα είναι ομως το 2013 οι Yankees σοφή επιλογή; Έλα μου ντε!!!
Και γιατί το λέω αυτό. Διότι η αναχώρηση Swisher από το μεγάλο μήλο, ήρθε μόλις μία ημέρα μετά την αναχώρηση από την ομάδα του Raul Ibanez, ο οποίος προτίμησε να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως DH στην παραλία του άλλου Ωκεανού. Στους Seattle Mariners. Και μπορεί μεν οι Yankees να μην προσπάθησαν να κρατήσουν τον Swishers ο οποίος είχε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά πολύ κακό postseason, δεν συνέβει το ίδιο όμως και με τον Ibanez, ο οποίος ήταν ο μόνος που απέδιδε κάποια στιγμή στο postseason.
Και να ήταν μόνο αυτοί οι δύο, θα ήταν καλά.
Πρώτος την έκανε ο catcher Russell Martin, που πήγε στους Πειρατές. Ακολούθησε ο 3Β Eric Chavez που πήγε στους Κροταλίες, του οποίου η απώλεια -όταν έχεις τραυματισμένο τον A-Rod- δεν είναι απλό πράγμα. Επίσης χάθηκαν δύο παίκτες που είχαν βρεθεί στο στόχαστρο των Yankees: Ο Jeff Keppinger και ο Nate Schierholtz, ενώ παράλληλα, στην ελεύθερη αγορά τοπ free agents όπως ο Zack Greike και ο Josh Hamilton ούτε που έβαλαν το όνομα "Yankees" στις πιθανές ομάδες για να συζητήσουν. Λες και επρόκειτο για τους Rockies, ή τους Royals.
Και η ιστορία δεν σταματά εδώ, καθώς ο General Manager των Yankees Brian Cashman, όταν πήγε στα Winter Meetings (στο πραγματικό παζάρι των παικτών, όπου κλείνονται πάρα πολλές συμφωνίες) είχε τα χέρια του δεμένα από τη διοίκηση και δεν έκανε προσφορές στους free agents. Αυτό το αποκάλυψε ο πολύ γνωστός μάνατζερ παικτών Scott Boras, ο οποίος έχει πελάτες τον A-Rod (άρα κάτι ξέρει από τους Yankees) τον Prince Fielder, τον Matt Holliday κλπ. Σύμφωνα λοιπόν με το ρεπορτάζ, ο Cashman γκρίνιαξε στους ιδιοκτήτες των Yankees, τους είπε ότι εκπροσωπεί το μεγαλύτερο payroll του Baseball και δεν είναι δυνατόν να μην κάνει ούτε μία προσφορά στο Nashville και τελικά αφού πήρε έγκριση έφερε στην ομάδα τον 33χρονο Kevin Youkilis για 12 εκατομμύρια δολάρια με ετήσιο συμβόλαιο.
Και επειδή έπρεπε κάτι να δείξει και η διοίκηση ότι γίνεται στο Bronx υπέγραψαν με αυτούς που είχαν μέσα στα πόδια τους. Τον μεγάλο (και σε ηλικία) Andy Pettitte, τον μεγάλο (και σε ηλικία)  Mariano Rivera, τον Hiroki Kuroda, καθώς και τον επίσης μεγάλο (και σε ηλικία) Ichiro Suzuki, για τον οποίο όμως οι κακές γλώσες λένε ότι βρέθηκαν σε τέτοιο αδιέξοδο (λόγω των "όχι" που άκουσαν από τόσους παίκτες) ώστε ο Ιάπωνας τους ανάγκασε να συμφωνήσουν μαζί του για δύο χρόνια. Και οι Yankees το "έφαγαν" παρά το γεγονός ότι δεν ήθελαν καθόλου να τον έχουν και το 2014. Τότε θα είναι 41 ετών. Αλλά...

Με λίγα λόγια, το 2013 ξεκινά με κακούς οιωνούς για τους Yankees. Δεν φαίνεται να παρουσιάζονται βελτιωμένοι, όταν μάλιστα προέρχονται από ένα πολύ κακό post season στο οποίο ο αρχηγός τους Derec Jeter έσπασε στο ίσωμα τον αστράγαλό του. Και μπορεί να λένε ότι θα έχει χρόνο να αναρώσει  πλήρως μέχρι το Opening Day (που μετρά πλέον κάτι περισσότερο από 90 ημέρες) όμως κανείς δεν ξέρει ποια θα είναι η απόδοσή του. Επίσης η ομάδα θα πάει στις φάρμες της για να καλύψει τρύπες όπως αυτή του catcher, που όμως δύσκολα θα της δώσει τα 21 homerun που σημείωσε ο Martin πέρυσι. Δύσκολα θα αντικατασταθούν επίσης τα 64 homeruns που χτήπησαν πέρυσι μαζί ο Martin, ο Swisher και ο Ibanez. Άρα; Άρα τα πράγματα είναι δύσκολα για τους Yankees. Αναζητούν έναν δεξιόχειρα outfielder και έναν αριστερόχειρα DH και όσο περνούν οι μέρες η αγορά γίνεται όλο και μικρότερη.

Game #2: Γίγαντες ξανά και ξανά

Με τη χθεσινή τους νίκη οι Giants συμπλήρωσαν τις πέντε συνεχόμενες, βάζοντας πραγματικά ένα πολύ μεγάλο προβάδισμα στην κατάκτηση του World Series. Σύμφωνα με την προϊστορία, οι ομάδες που κέρδισαν τα δύο πρώτα παιχνίδια πήραν τελικά το Πρωτάθλημα σε ποσοστό 78.8% (41 στις 52).

Ο Fielder μόλις έχει βγει out στο plate. Η μπάλα στο γάντι του Posey

Το δεύτερο παιχνίδι κύλησε όπως θα περίμενε κανείς να είναι ένα παιχνίδι που θα έπαιρναν οι Giants: Με χαμηλό σκορ, πολύ άμυνα, αλάνθαστο pitching, και λίγο ρόπαλο. Αυτό ήταν χθες το παιχνίδι που είδαμε από το AT&T Park. Ο Bumgarner ήταν εντυπωσιακότατος πάνω στο mount (το οποίο η αλήθεια είναι ότι δεν το περίμενα, οπότε έχασα το Over που είχα στοιχηματίσει) σβήνοντας το προβάδισμα του ροπάλου που έχουν οι Tigers. Το sidearm pitch του, ήταν στην μέρα του και έτσι ήταν αχτύπητο, βγάζοντας 8 strikeout και κρατώντας το 0 μαζί με το Bullpen. Έτσι, οι Tigers οδηγήθηκαν στην τέταρτη shoutout ήττα τους όλης της χρονιάς, τη δεύτερη στο post season.
Ένα παιχνίδι πάντως με ποδοσφαιρικό σκορ κρίνεται πάντα στις λεπτομέρειες. Ξεχωρίζω:

• Το οut στο plate του Fielder. Ειναι ξεκάθαρα out κι ας γκρίνιασε ο Leyland και επειδή έγινε στην αρχή του παιχνιδιού απογοήτευσε πολύ τους Tigers. Είναι η κορυφαία φάση και γι' αυτό βάζω και τον σχετικό σύνδεσμο. http://mlb.mlb.com/video/play.jsp?content_id=25451763&topic_id=11493214
• Το bunt του Blanco που κύλησε γλυκά και βασανιστικά δίπλα στην foul line της τρίτης βάσης, γεμίζοντας με Γίγαντες το διαμάντι. Αμέσως μετά μπήκε ο πρώτος πόντος σε φάση double play (γι' αυτό και δεν πήρε ο Crawford το RBI).
• Το pickoff του Bumgarner στον Infante. Από τη γωνία που μας δείχνουν τη φάση φαίνεται ο Bumgarner να σταυρώνει τα πόδια του, που σημαίνει ότι θα έπρεπε να στείλει τη μπάλα στο σπίτι, αλλά κανείς δεν έκανε ένσταση, οπότε μπορεί και να κάνω λάθος.
• Το κλέψιμο του Pagan, το οποίο είναι τόσο οριακό (αλλά safe) οπότε αν ο διαιτητής το είδε είναι γάταρος. Αν δεν το είδε είναι απλά κωλόφαρδος.
• Αξίζει αν αναφέρω και τον επίσης πολύ καλό Fister, ο οποίος δέχθηκε ένα comebacker στο πλάι του κεφαλιού τους και όμως δεν φάνηκε ούτε να ζαλίζεται. Μπράβο του.

Ο προβληματισμός πάντως στο επιτελείο του Leyland είναι τεράστιος, ασχέτως αν χθες στις δηλώσεις του είπε ότι "τα ρόπαλά μας είναι μιά χαρά". Νομίζω ότι όλοι βλέπουν ότι δεν είναι, γι' αυτό άλλωστε και τον ρώτησαν οι δημοσιογράφοι.

Έτσι οι Giants ξεκινούν εντελώς ανάποδα, σε σχέση με το NLDS, την πορεία αυτών των συναντήσεων. Ενώ απέναντι στους Reds είχαν χάσει τα δύο παιχνίδια στο γήπεδό τους, εδώ τα κέρδισαν και πηγαίνουν με εντελώς διαφορετικό αέρα στο Detroit. Σήμερα οι δύο ομάδες ταξιδεύουν προς την πρωτεύουσα της αυτοκινητοβιομηχανίας και αύριο, ξανά στις 3 το ξημέρωμα, θα διασταυρωθούν στο Comerica Park. Οι pitchers θα είναι ο Vogelsong και ο Sanchez και λεπτομέρειες θα συζητήσουμε αύριο πάλι από εδώ.

Yankees dead. Giants alive.

Η αλήθεια είναι πως ήταν βαρύ φορτίο "έξι ημέρες σερί ταμείο"!!! Πόσο πια; Όλα τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν. Έπιασα το Over στους Giants (άρα εμμέσως και την ήττα τους) και έχασα τους Yankees. Όχι ότι δεν το θεωρούσα πιθανό να χάσουν με αυτή την εικόνα που είχαν. Το αντίθετο. Απλά ήλπιζα στη χαλάρωση των Tigers. Τελικά το Detroit δεν είχε καμία διάθεση να αφήσει τους Yankees να ανασάνουν ούτε και για μία ημέρα. Κάπου εδώ καταρρίπτονται και διάφορες θεωρίες που θέλουν τις ομάδες να παίζουν όλα τα παιχνίδια των series (ή έστω αρκετά) προκειμένου να γεμίσουν τα γήπεδα. Τίποτα από αυτά λοιπόν δεν σταμάτησε τους Τίγρεις απ' το να ξεσκίσουν το πτώμα των Yankees (πω-πω έγινα πoλύ παραστατικός εδώ ρε παιδί μου, αλλά αυτό που βλέπαμε ήταν όντως πτώμα).
Είναι αλήθεια ότι οι Yankees ήταν απογοητευτικοί. Χωρίς τον Jeter, με τον Cano -που ήταν ένα από τα καλύτερα ρόπαλα όλη τη χρονιά- να χτυπάει με ,080 και τον Teixeira να κάνει λάθη στην άμυνα. Ολη τη χρονιά είχε ένα και στα 9 παιχνίδια των playoffs δύο. Και σε όλα αυτά κερασάκι ο πανάκριβος κύριος Rodriguez, ο οποίος σε όλο το Postseason έκανε τα εξής: 3 hit σε 25 atbat με average ,120, καθώς περπάτησε και 2 φορές, ενώ βγήκε 12 φορές (μάλιστα 12 στα 25 atbat) strike out. Έτσι, ήδη ξεκίνησε μία συζήτηση (μετά από ένα άρθο του ESPN) για το που θα τον στείλουν, καθώς οι αναλυτές θεωρούν ότι μετά από αυτή τη χρονιά αποκλείεται να τον κρατήσουν στην ομάδα τους οι Yankees. Το συμβόλαιό του έχει ακόμη 5 σεζόν μέχρι να λήξει και 114 εκατομμύρια δολάρια (παίρνει 22,8 εκατομμύρια το χρόνο) και όλοι μιλάνε ότι το πιθανότερο είναι να τον πάρουν οι Marlins, με τους Yankees να πληρώνουν το 90% μου μισθού του. Όμως η πλευρά της ομάδας της Νέας Υόρκης αρνείται να επιβεβαιώσει τις πληροφορίες αυτές. Είδομεν.

Στο παιχνίδι της ημέρας τώρα. Έντάξει, φαντάζομαι ότι κανείς δεν περίμενε να κερδίσουν οι Giants. Ούτε και εγώ, γι' αυτό και έπαιξα over, το οποίο και έπιασα. Μ' αυτά και μ' αυτά πάντως τους Giants τους πιάνω κάθε μέρα, στοιχηματίζοντας μόνο υπέρ τους όταν αναζητώ νικητή και over-under όταν υπολογίζω ότι θα χάσουν. Ελπίζω λοιπόν και σήμερα να τα καταφέρω για άλλη μία φορά. Χθες πάντως τα ρόπαλα των μισητών, μισητών, μισητών Cardinals έδωσαν στο φρικιό και κατάλαβε. Παρά ταύτα ξεχωρίζω μία εκπληκτική φάση στην οποία οι Cardinals σκόραραν το τρίτο τους run στο 5ο inning. Πρωταγωνιστής ο καλύτερος των Giants, Pagan, ο Holiday των Card (που τραυμάτισε ελαφρά τον Scutaro πριν δύο παιχνίδια) και ο Carpender. Όχι ο pitcher, αλλά ένας position player, ο οποίος αντικατέστησε τον Beltran στην εννιάδα και έχει "ματώσει" τους Γίγαντες σκοράροντας σε κάθε συνάντηση.
http://mlb.mlb.com/video/play.jsp?content_id=25429567&topic_id=11493214&c_id=mlb

605 San Francisco Giants @ Saint Louis Cardinals
Λοιπόν όλα σήμερα βρίσκονται στα χέρια του Bary Zito. Αυτό είναι και κακό και καλό. Κακό διότι ποτέ δεν ξέρεις ποια στιγμή θα επιστρέψει ο κακός εαυτός του. Καλό, διότι αν συνεχίσει όπως έχει πάει στα τελευταία 12 παιχνίδια, θα βάλει άλλο έναν W στο γιλεκάκι του, κι έτσι, το NLCS θα γεμίσει με άλλον έναν αγώνα την Κυριακή μας (καθώς το Σάββατο ούτως ή άλλως δεν έχει παιχνίδι οργανωμένο).
Εγώ λοιπόν λέω ότι οι Giants σήμερα θα κερδίσουν. Θεωρώ ότι ο Lynn δεν είναι pitcher-φόβητρο, (σε 7,1 innings στο postseason έχει ERA 8,59) και τα ρόπαλα των Γιγάντων (που έχουν αντιδράσει όσες φορές χρειάστηκε σε αυτό το postseason) θα καταφέρουν να δώσουν run support στον Zito ο οποίος επηρεάζεται πολύ από την πορεία της επίθεσης.
Ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσετε μαζί μου και ενδεχομένως να σκεφτείτε ότι λειτουργώ οπαδικά. Τί ενδεχομένως δηλαδή, που σίγουρα αυτό θα σκεφτείτε. Αδιαφορώ λοιπόν για το τί θα σκεφτείτε, πιθανότατα να είναι η τελευταία εμφάνιση της ομάδας μου φέτος (με τους Reds το είπα τρεις φορές σερί αυτό) και λέω Γίγαντες και πάλι Γίγαντες.
Διπλό για τους Giants χωρίς απόδοση ακόμη στο κουπόνι του ΟΠΑΠ.

Αχ αυτό το Infield Fly

Το Infield Fly είναι Ο ΚΑΝΟΝΑΣ! Δεν είναι απλά ένας κανόνας, είναι Ο ΚΑΝΟΝΑΣ! Είναι ο κανόνας που έχω πάντα στο τσεπάκι μου για να κατατάξω κάποιον που μου λέει ότι ξέρει Baseball. Έρχεται δηλαδή ένα νέο παιδί στην ομάδα και μου λέει: "Θέλω να παίξω μαζί σας". Τον ρωτάω: "Ξέρεις πως παίζεται το παιχνίδι;" "Φυσικά" μου απαντάει. Οπότε τον ξαναρωτώ: "Τί είναι το Infield Fly;" Αναλόγως την απάντηση καταλαβαίνω. Ο λόγος που καταλαβαίνω είναι διότι το Infield Fly απαιτεί κατανόηση του Force και του Tag up και επομένως είναι κανόνας με προαπαιτούμενα.
Εδώ λοιπόν στο παιχνίδι της Atlanta με τους μισητούς, μισητούς, μισητούς Cardinals έχουμε ξεκάθαρά Infield Fly. Το ξεκαθαρίζω αυτό από την αρχή και να πάμε πάρα κάτω. Την φάση (για όποιους δεν την είδατε) δείτε την κάνοντας κλικ εδώ. Μοναδικό πράγμα που δεν μπορώ να δω στο βίντεο της φάσης είναι αν κάποιος διαιτητής του infield σηκώνει (αν σηκώνει ποτέ) το χέρι του. Ο μόνος που βλέπω κάποια στιγμή να το κάνει είναι ο έξτρα διαιτητής των εξωτερικών foul lines, ο οποίος τοποθετείται μόνο στους αγώνες των play offs. Μόνο εδώ υπάρχει κίνδυνος λάθους για τους διαιτητές, στο πότε κάλεσαν το Infield Fly διαφορετικά ΕΙΝΑΙ Infield Fly και θα σας εξηγήσω γιατί παρακάτω.

Συγχωρέστε με για την καθυστέρηση στην απάντηση και τη μη συμμετοχή μου στη συζήτηση γι' αυτή τη φάση, αλλά όπως έγραψα σε κάποιο σχόλιο, ήμουν στο Γύθειο για δύο ημέρες και με τις ελάχιστες αναλαμπές στο σήμα μου, απλά κατάφερα να διαβάσω τα σχόλιά σας και να αναρτήσω δύο δικά μου και όχι να δω τη φάση, ώστε να μπω στο πνεύμα.

Τί είναι το Infield Fly;
Για να το καταλάβετε πρέπει να καταλάβετε γιατί δημιουργήθηκε ο κανόνας. Συγχωρέστε την πολυλογία μου, αλλά αυτός είναι ο πίο δύσκολος κανόνας που υπάρχει και έχουν χυθεί τόνοι μελάνι, οπότε bare with me.

Στα πρώτα χρόνια του παιχνιδιού -στις αρχές του 1900- όταν οι βάσεις ήταν γεμάτες, ή υπήρχαν δρομείς στην πρώτη ή τη δεύτερη βάση, οι αμυντικοί όταν γινόταν ένα ψηλό χτύπημα που έμενε στο infield έμπαιναν κάτω από την μπάλα, παρίσταναν ότι θα την πιάσουν και την τελευταία στιγμή την άφηναν να πεσει μπροστά στα πόδια τους. Όταν όμως μία μπάλα βρίσκεται εν πτήση (οπουδήποτε στο γήπεδο, όχι μόνο στο infield) οι δρομείς, αν πιστεύουν ότι η μπάλα θα πιαστεί στον αέρα και ότι θα έχουν το χρόνο ώστε να προωθηθούν στην επόμενη βάση, για να το κάνουν αυτό θα πρέπει κατά τη διάρκεια της πτήσης να επιστρέψουν στη βάση τους (να κάνουν δηλαδή Tag Up) και μόλις η μπάλα μπει στο γάντι του αμυντικού τότε να ξεκινήσουν να τρέχουν για την επόμενη βάση. Αυτό συμβαίνει διότι θα ήταν άδικο για τους αμυντικούς οι δρομείς να μπορούν να τρέχουν ανεξέλεγκτα, χωρίς οι αμυντικοί να διαχειρίζονται τη μπάλα.

Ας επιστρέψουμε τώρα στην περίπτωση του Infield Fly και στην ιστορία που σας εξηγούσα για το 1900. Μόλις λοιπόν οι δρομείς έβλεπαν ότι η μπάλα θα πιαστεί στον αέρα, αναγκαστικά επέστρεφαν στις βάσεις τους, περιμένοντας απλά η μπάλα να πιαστεί και να καταγραφεί ο ροπαλιστής out, ξέροντας ότι εφόσον η μπάλα είναι κοντά στις βάσεις και όχι κάπου βαθιά στο outfield δεν θα έχουν τον χρόνο να τρέξουν προς την επόμενη βάση. Έτσι, μόλις ο αμυντικός άφηνε τη μπάλα να πέσει κάτω, τότε ξαφνικά τα πάντα άλλαζαν, διότι όταν μία μπάλα σκάσει στο έδαφος, αυτομάτως ο ροπαλιστής μετατρέπεται σε δρομέα και τρέχει προς την πρώτη βάση. Εφόσον όμως σε κάθε βάση μπορεί να βρίσκεται μόνο ένας δρομέας, η δύναμη (Force) του ροπαλιστή που έρχεται προς την πρώτη βάση σπρώχνει τον δρομέα που βρίσκεται στην πρώτη βάση να τρέξει προς την δεύτερη, εκείνος που είναι στην δεύτερη αναγκάζεται να τρέξει προς την τρίτη και εκείνος που είναι στην τρίτη τρέχει προς το σπίτι. Σε μία κοινή φάση ενός double play, οι δρομείς μόλις δουν την μπάλα να σκάει, τρέχουν χωρίς σκέψη προς την επόμενη βάση πιέζοντας τους αμυντικούς να κάνουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα ένα double play. Όταν όμως (πάλι κατά το 1900) η μπάλα έπαιρνε ύψος και οι δρομείς επέστρεφαν στη βάση τους, τότε μόλις έσκαγε η μπάλα μπροστά στα πόδια του infielder, οι δρομεις ξεκινούσαν χωρίς lead από τη βάση τους για να καλύψουν και τα 90 πόδια (28 μέτρα) μέχρι την επομενη. Έτσι, οι αμυντικοί είχαν περι τα 3,5 με 4 δευτερόλεπτα να σημειώσουν δύο, ή και τρία out, κάνοντας χαλαρά πάσες στην τρίτη, την δεύτερη και τελικά την πρώτη βάση.
Αν τώρα οι δρομείς προαποφάσιζαν ότι οι αμυντικοί θα αφήσουν την μπάλα να σκάσει κάτω και έτρεχαν προς την επόμενη βάση χωρίς να κάνουν Tag Up, τότε οι αμυντικοί είχαν την δυνατότητα να πίασουν τελικά την μπάλα και να βγάλουν τους δρομείς out καθώς θα προσπαθούσαν να επιστρέψουν στην βάση απ' όπου ξεκίνησαν. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν για τους δρομείς.

Η MLB λοιπόν αποφάσισε ότι αυτό πρέπει να αλλάξει. Όρισε λοιπόν το Infield Fly. Ο στόχος είναι με το που γίνεται ένα ψηλό χτύπημα και η μπάλα μπορεί να πιαστεί σχετικά εύκολα από έναν Infielder, να μην έχουν οι δρομείς την ανησυχία αν θα καταλήξουν να είναι sitting ducks στις ορέξεις των αμυντικών. Για να γίνει λοιπόν αυτό, οι διατητές αναφωνούν "Infield Fly the batter is out", σηκώνουν το χέρι τους και αυτομάτως ο ροπαλιστής είναι out, οπότε ακόμη κι αν τελικά η μπάλα πέσει στο έδαφος ή πιαστεί, δεν υπάρχει Force και οι δρομείς δεν είναι υποχρεωμένοι να τρέξουν. Επιστρέφουν απλά στις βάσεις τους και είναι ασφαλείς.

Ο στόχος του κανόνα (ασχέτως αν λέγεται Infield Fly) είναι να μην δοθεί στους αμυντικούς η δυνατότητα να κάνουν πάσες που θα βγάλουν τους δρομείς άδικα out. Δηλαδή, αν η μπάλα πιαστεί αρκετά ρηχά στο outfield από έναν outfielder, ακόμη και αυτός θα μπορούσε να ξεκινήσει ένα double play σαν αυτό που προσπαθεί να αποτρέψει ο κανονισμός. Γι' αυτό λέω ότι ο τίτλος του κανονισμού δεν έχει να κάνει με το που θα πιαστεί τελικά η μπάλα. Άλλωστε ο διαιτητής οφείλει να πάρει την απόφαση αρκετά νωρίς μόλις δει ότι η μπάλα παίρνει ύψος και δεν απομακρύνεται, χωρίς να ξέρει που θα καταλήξει η μπάλα, η οποία μπορεί λόγω αέρα να παρασυρθεί εκτός του Infield (όπως στην περίπτωση του παιχνιδιού της Atlanta) ή σε foul ground. Ένας πρακτικός και άγραφος κανόνας για τους διαιτητές είναι να φωνάξουν Infield Fly, όταν η μπάλα είναι στο ψηλότερο σημείο της τροχιάς της, αφού δουν ότι από κάτω είναι ένας χαλαρός infielder.

Το πρόβλημα στην συγκεκριμένη φάση είναι ότι πιθανόν οι διαιτητές δεν σημείωσαν το Infield Fly νωρίς. Αν συνέβει αυτό, τότε η Atlanta έχει κάθε δίκιο να γκρινιάζει. Αν όμως το πρόβλημά τους είναι ότι η μπάλα έφτασε στο outfield, ή τελικά δεν πιάστηκε καθόλου, τότε δεν έχουν δίκιο, διότι ο Short Stop ήταν σαφές ότι θα έπιανε την μπάλα. Πήγαινε χαλαρά και την είχε λοκάρει. Άρα σωστά οι διαιτητές δίνουν Infield Fly. Η μπάλα έπεσε όμως, όχι γιατί ήταν δύσκολη, αλλά διότι ερχόταν προς τα μέσα ο leftfielder και κάποια στιγμή ο Short Stop φαίνεται να νόμισε ότι ήταν πολύ κοντά του καθώς άκουγε τα βήματά του. Σύμφωνα λοιπόν με τους εμπειρικούς κανόνες του Baseball, όταν ένας αμυντικός πηγαίνει με πρόσωπο προς τη μπάλα και ένας άλλος πισωπατάει, η ευθύνη για το πιάσιμο της μπάλας μεταφέρεται στον αμυντικό που κινείται προς την μπάλα. Εδώ λοιπόν ο Short Stop (που πισωπατάει) αισθάνεται ότι ο Outfielder είναι κοντά του. Καθώς λοιπόν κανένας δεν φωνάζει "I got it" (ο Short Stop βγάζει κάποια στιγμή το χέρι του, αλλά το ξαναμαζεύει) ο ένας σταματάει την προσπάθεια και φεύγει από τη μέση, ενώ ο outfielder δεν είναι πολύ κοντά στην μπάλα. Ασχέτως της έκβασης, η μπάλα ήταν εύκολη και παραμένει το γεγονός ότι αν δεν υπήρχε ο κανόνας του Infield Fly και η Atlanta είχε αποφασίσει να αφήσει επίτηδες την μπάλα να πέσει κάτω (όπως γινόναν το 1900) τότε ο outfielder (που ήταν αρκετά ρηχά) θα μπορούσε να σηκώσει την μπάλα από κάτω να τη στείλει στην τρίτη βάση, από εκεί στη δεύτερη και το inning θα τελείωνε. Είναι λάθος δηλαδή αυτό που λένε οι σχολιαστές ότι δεν είναι Infield Fly επειδή είναι 75 πόδια μέσα στο outfield. Τα 75 πόδια είναι λιγότερα από τα 90 που απέχουν οι βάσεις και σαφώς ακόμη και ο outfielder θα μπορούσε να σηκώσει την μπάλα, και να αρχίσει το double play.
Από την άλλη, είναι σαφές ότι οι αμυντικοί της Altanta δεν έχουν σκοπό να αφήσουν την μπάλα να πέσει κάτω επίτηδες, διότι αν συνέβαινε αυτό, τότε ο oufielder θα ήταν κοντά στην μπάλα και θα ήξερε τί να την κάνει. Όλα αυτά  όμως δεν αλλοιώνουν το γεγονός ότι οι διαιτητές πρέπει να σημειώσουν το Infield Fly το οποίο εκ φύσεως είναι preventive κανόνας. Είναι κανόνας που προλαμβάνει, γι' αυτό και υπάρχουν κίνδυνοι στον τρόπο που επιβάλεται.
Εγώ λοιπόν επιμένω στην άποψη ότι ΗΤΑΝ Infield Fly.
Σημειώθηκε όμως στην ώρα του; Μάλλον όχι, καθώς ο μόνος που το σημειώνει είναι ο έξτρα διαιτητής των γραμμών foul, ο οποίος το κάνει ελάχιστα πριν η μπάλα προσγειωθεί. Έχει όμως ένα δίκιο. Καθώς ο Short Stop βγάζει το χέρι του προς τον outfielder, τότε γίνεται σαφές στον διαιτητή ότι η μπάλα είναι εύκολη για έναν infielder. Τότε όμως είναι αργά.
Το φώναξε αυτός ο διαιτητής ή κανένας άλλος; Πιθανότατα όχι, διότι οι δρομείς δεν το άκουσαν. Αν το άκουγαν και δεν θα λειτουργούσαν σαν να ήταν ένα κοινό Fly ball, μένοντας στην μέση της απόστασης των βάσεων, αλλά θα είχαν επιστρέψει στη βάση τους από την αρχή θεωρώντας την φάση λήξασα. Άρα οι διαιτητές, παίρνουν τη σωστή απόφαση εκτελώντας την λάθος. Έτσι, μοιραία δεν γίνεται δεκτή και η προσφυγή του προπονητή της Atlanta.

Θα ολοκληρώσω με δύο πράγματα που βλέπω για πρώτη φορά:

1. Τον διαιτητή να δείχνει με τα χέρια του προς τον score keeper το γράμμα "P" για το Protest.
2. Κουτάκια και ποτήρια στο γήπεδο. Δεν μου έχει ξανατύχει, αλλά εδώ παιζόταν όλο το post season των Braves, οπότε δεν τους αδικώ.

Στην αρχή του παιχνιδιού πάντως οι διαιτητές είχαν κάνει και άλλη πατάτα, καθώς ο Home plate Empire έδωσε ένα timeout σε έναν ροπαλιστή των Braves, τη στιγμή που ο pitcher είχε ξεκινήσει την κίνησή του για το delivery. Κανείς δεν θεώρησε ότι θα δινόταν το Time, ούτε ο ίδιος ο ροπαλιστής που το ζήτησε. Το time δεν το δικαιούται όποιος το ζητήσει οποιαδήποτε στιγμή. Και εδώ δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή, καθώς ο pitcher δεν δικαιούται να σταματήσει την κίνησή του διότι είναι balk, και ο ροπαλιστής ήταν μέσα στο box έτοιμος για το swing το οποιο και έκανε. Όλα ανάποδα δηλαδή. Στο αμέσως επόμενο pitch, η μπάλα έφυγε στις κερκίδες.

Tέλος να γράψω και εδώ (ώστε να καταστεί επίσημο) ότι για σήμερα έχω στοιχηματίσει Under το Reds@Giants και άσσο το Detroit του Verlander.

Επίσης να μην αφήσω ασχολίαστη την τρομακτική μοίρα που επεφύλασε το τέλος της χρονιάς στους Rangers. Μέσα σε δύο αγώνες τα έχασαν όλα. Τρα-γι-κό!

Οι Athletics Πρωταθλητές με ρεκόρ

Ο προπονητής των A's Bob Melvin με το μπλουζάκι του πρωταθλητή.

Εντάξει είναι αλήθεια ότι το παράκανα με τις ανατροπές. Ήθελα ντε και σώνει να τα δω όλα να γυρίζουν ανάποδα. Ο θρίαμβος όμως των A's μου ήταν αρκετός. Η ομάδα του Oakland δεν άφησε στους Rangers κανένα περιθώριο, εκτός από το δεύτερο inning, όπου η ομάδα του Texas σημείωσε πέντε runs. Από εκεί και πέρα όμως όλα τελείωσαν. Τα ρόπαλα των Athletics μίλησαν απέναντι στους Dempster και Holland, όμως λάθη των αμυντικών των Rangers ήταν καθοριστικά. Το σημαντικότερο ήταν εκείνο του Hammilton ο οποίος πλέον χρεώνεται την καταστροφή όλης της χρονιάς. Σε ένα routine fly με δύο out (δείτε το εδώ) που θα σήμαινε το τέλος της επίθεσης των Athletics, και τη διατήρηση του παιχνιδιού στο 5-5, πήγε χαλαρά στη μπάλα, και αντί να πάρει θέση νωρίς ώστε να έχει χρόνο για διορθώσεις, να κάνει ένα σταθερό πιάσιμο με τα δύο χέρια και να τελειώσει το inning, σήκωσε άνετα το γάντι του ενώ δεν είχε διαβάσει καλά την τροχιά της μπάλας. Έτσι, όταν πια του έπεσε, οι δύο δρομείς των Athletics που έτρεχαν από την πρώτη στιγμή καθώς είχαν δύο out, είχαν ήδη φτάσει στο σπίτι.
Έτσι, οι Athletics -με τελικό σκορ 5-12 παρακαλώ- έγιναν η τρίτη ομάδα στην ιστορία της MLB που κέρδισε το πρωτάθλημα του Division της, χωρίς να έχει βρεθεί ποτέ μόνη στην πρώτη θέση κατά τα 161 παιχνίδια που προηγήθηκαν. Συγκεκριμένα οι A's ήταν κάποια στιγμή πρώτοι μαζί με Mariners έχοντας παίξει ελάχιστα παιχνίδια. Από τις 9 Απριλίου όμως οι Texas πέρασαν μπροστά και δεν έχασαν αυτή τη θέση παρά μόνο εχθές! Α-ΠΙ-ΣΤΕΥ-ΤΟ!

Επίσης οι A's είναι η πρώτη ομάδα στην ιστορία που κατάφεραν να καλύψουν διαφορά πέντε παιχνιδιών από τους προπορευόμενους, έχοντας λιγότερες από δέκα συναντήσεις μπροστά τους (είχαν 9). Με τις 6 νίκες σερί (που σημαίνει δύο "σκουπίσματα" των Mariners και των Rangers) κατάφεραν να στεφθούν πρωταθλητές ύστερα από έξι χρόνια.

Στην άλλη ανατροπή που πόνταρα, φυσικά και δεν είχα τύχη. Όχι εγώ δηλαδή, αλλά κυρίως οι Red Sox, τους οποίους ξέσκισαν οι Yankees 2-14, μη έχοντας καμία όρεξη για αστεία τελευταία ημέρα του πρωταθλήματος. Στο άλλο παιχνίδι των Orioles οι Tampa, απλά δεν επρόκειτο να αφήσουν κι άλλη ήττα μέσα στο γήπεδό τους.
Δείτε εδώ πως κέρδισαν το πρωτάθλημα οι Yankees.

Και να μην ξεχάσουμε φυσικά τον Migel Cabrera που είναι ο πρώτος παίκτης που κέρδισε το Triple Crown από το 1967 που το είχε πετύχει ο Carl Yastrzemski των Red Sox. Ο Migel κατέγραψε τις καλύτερες επιδόσεις σε Batting Average, Homeruns και RBI και φυσικά δίνει γερό προβάδισμα των Tigers απέναντι στους A's στις 6 Οκτωβρίου.

Λοιπόν αυτά για χθες. Σήμερα αγρανάπαυση, καθώς είναι η πρώτη ημέρα χωρίς παιχνίδια από τις 4 Απριλίου που ξεκίνησε το φουλ πρόγραμμα της MLB, ενώ τις αναρτήσεις με επίσημες προβλέψεις τις είχα ξεκινήσει από τις 28 Μαρτίου. Ποιοί έπαιζαν τότε; Μα φυσικά οι Athletics, που έπαιξαν δύο παιχνίδια απέναντι στους Seattle Mariners (που τότε είχαν στις τάξεις τους τον Ichiro Suzuki) στην Ιαπωνία.

Αύριο τώρα έχουμε τα δύο παιχνίδια των διεκδικητών της Wild Card.
Οι δύο πρώτοι παίζουν με τους δύο δεύτερους της κάθε Λίγκας.
Θα βάλω λοιπόν δύο εκτιμήσεις και θα σας συμπληρώσω με περισσότερα αργότερα.

Baltimore Orioles @ Texas Rangers
Πιστεύω ότι οι Texas θα το ξεπεράσουν το κάζο που έπαθαν. Θα πέσουν τα σχετικά καντίλια από τον Washington (κι ας έχει τη φάτσα λουστράκου της Νέας Ορλεάνης) και οι παικταράδες του θα το τελειώσουν το παιχνίδι.
Διπλό για τους Rangers

Saint Louis Cardinals @ Atlanta Braves
Εδώ σχεδόν σηκώνω τα χέρια ψηλά όσον αφορά στην αναζήτηση νικητή. Θεωρώ ότι και οι δύο ομάδες είναι σχεδόν ισοδύναμες, γι' αυτό και θα πάω στο Under, λόγω του Lohse, αλλά και του Madlen με το ERA 1,57 (άκου 1,57)
Under παρά το γεγονός ότι ακόμη είναι πολύ νωρίς και ο ΟΠΑΠ δεν έχει βγάλει πρόγραμμα.

Τα τρελά του Baseball. Ιστορία υπεραιωνόβια

***Προβλέψεις στο τέλος της ανάρτησης***

Και εκεί που νομίζει κανείς ότι δεν υπάρχουν άλλα τρελά πράγματα να γίνουν στο Baseball, καθώς η ιστορία των 125 ετών τα έχει καλύψει όλα, να που μία φάση σαν αυτή στο παιχνίδι Nationals @ Cardinals εμπλουτίζει την βιβλιοθήκη των παράξενων και αστείων.
Δείτε τη φάση κάνοντας κλικ εδώ, την οποία εξηγούν περίκαλα οι τέσσερις σχολιαστές που ακούγονται. Όλοι λένε ότι δεν έχουν ξαναδεί κάτι τόσο παράξενο και εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά και δηλώνω ότι δεν μπορώ να σας προσφέρω καμία περεταίρω ανάλυση για τη συγκεκριμένη φάση, καθώς τίποτε από αυτό που συμβαίνει δεν αναγράφεται ξεκάθαρα  στους κανονισμούς,  οι διαιτητές όμως έχουν την δυνατότητα να κάνουν ό,τι κρίνουν απαραίτητο ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για την ορθότητα των αποφάσεών τους. Εδώ λοιπόν, επειδή προφανώς ο Morse των Nationals έχει βγει out από τον διαιτητή της πρώτης βάσης, του ζητούν (εφόσον το χτύπημα ήταν Homerun και η μπάλα δεν ήταν in play) να ξαναπάει στο σπίτι και να κάνει ένα swing με ανύπαρκτο ρόπαλο και ανύπαρκτη μπάλα!!!! Απίθανα πράγματα δηλαδή!

Μπορώ λοιπόν αντί ανάλυσης αυτής της φάσης να σας γράψω την πιο παράξενη ίσως ιστορία του Baseball, που δικαιολογεί την εμμονή των διαιτητών με κάποιες λεπτομέρειες, όπως το να ακουμπήσει ένας παίκτης όλες τις βάσεις, ακόμη και αν έχει πετύχει Homerun. Θα έχετε παρατηρήσεις (κι αν όχι κάντε το, ή απλά πιστέψτε με) ότι ακόμα και στην περίπτωση ενός walk off homerun, με τον παίκτη να κάνει το γύρο του θριάμβου, τους συμπαίκτες του να συγκεντρώνονται στο Home plate και να τον περιμένουν για να πανηγυρίσουν, ο διαιτητής κοιτάζει αν ο δρομέας θα πατήσει το σπίτι, διότι αν δεν το κάνει και φύγει προς τα αποδυτήρια οι κανόνες λένε ότι ο διαιτητής μπορεί να τον βγάλει out.
Διαβάστε λοιπόν τί έγινε το 1908 σε μία από τις πιο τρελές ιστορίες του Baseball που αποδεικνύει ότι όταν η μπάλα είναι "ζωντανή" (δηλαδή το παιχνίδι βρίσκεται σε εξέλιξη) τίποτα -μα τίποτα- δεν μπορεί να αλλάξει αυτή της την ιδιότητα, παρά μόνο ο διαιτητής.

Η ιστορία που θα σας πω ονομάζεται "Merkle Incedent". 
Εκείνη τη χρονιά λοιπόν οι Giants (της Νέας Υόρκης τότε) και οι Chicago Cubs, κυνηγούσαν το πρωτάθλημα της National League και η σεζόν έληγε σε λίγες αγωνιστικές. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1908 οι Cubs έπαιζαν στο Polo Grounds των Giants. Το παιχνίδι ήταν ισόπαλο στο 9ο inning και στην επίθεση βρίσκονταν οι γηπεδούχοι Giants. Είχαν σημειωθεί δύο out και η τρίτη και πρώτη βάσεις ήταν γεμάτες. Στην πρώτη βρισκόταν ο 19χρονος Fred Merkle. Ο ροπαλιστής των Giants κάνει ένα χτύπημα μίας βάσης, και έτσι, από την τρίτη βάση έρχεται να σκοράρει ο δρομέας και να δώσει τη νίκη στους Giants. Όμως, ο Merkle από την πρώτη βάση, ενώ άρχισε να τρέχει προς την δεύτερη βάση (καθώς προς την πρώτη ερχόταν ο ροπαλιστής) τελικά δεν πάτησε ποτέ την δεύτερη βάση και κατευθύνθηκε προς τα αποδητήρια, μαζί με το πλήθος που τότε μόλις τελείωνε το παιχνίδι κατέκλιζε τον αγωνιστικό χώρο πανηγυρίζοντας με την γηπεδούχο ομάδα. Οι Cubs όμως, είδαν ότι ο δρομέας δεν πάτησε τη βάση. Για να κάνουν όμως appeal προς τον διαιτητή, θα έπρεπε να έχουν την μπάλα, να τη στείλουν στη δεύτερη βάση και να ζητήσουν τότε από τον δαιτητή να βγάλει απόφαση, διαφορετικά ο διαιτητής δεν βγάζει τον δρομέα out από μόνος του.
Ο προπονητής της τρίτης βάσης των Giants Joe McGinnity, βλέποντας (παρά τον κόσμο που είχε γεμίσει το γήπεδο) την συζήτηση των Cubs με τον διαιτητή, πήρε την μπάλα και την πέταξε στις κερκίδες. Βλέποντας την κίνηση αυτή οι παίκτες των Cubs πήδηξαν στις κερκίδες, βρήκαν τον θεατή που κράταγε την μπάλα και του την ζήτησαν πίσω. Εκείνος αρνήθηκε να τους τη δώσει, σύντομα όμως ενέδωσε, καθώς έπεσαν και οι σχετικές... ψιλές.
Οι παίκτες των Cubs λοιπόν πήγαν την μπάλα στη δεύτερη βάση, και ο διαιτητής Hank O'Day σημείωσε τον Merkle out, διατηρώντας το παιχνίδι ισόπαλο, καθώς έτσι ο πόντος δεν μετρούσε. Εννοείται ότι μετά έγινε πανδαιμόνιο, η αστυνομία απομάκρυνε τους διαιτητές οι οποίοι μπήκαν σε ένα σιδηρόφραχτο κουβούκλιο για να συσκευθούν, απ' έξω οι οπαδοί των Giants ούρλιαζαν, ενώ η ομάδα των Cubs έφυγε με αστυνομική συνοδία.
Την άλλη μέρα πάντως η National League ανακοίνωσε ότι το παιχνίδι ήταν ισόπαλο και διεξήχθη από την αρχή, το κέρδισαν οι Cubs, στη συνέχεια κέρδισαν το πρωτάθλημα της National League και αργότερα το World Series της χρονιάς. Το τελευταίο World Series που έχουν κερδίσει οι Cubs στην ιστορία τους.

Αυτά για την ιστορία.
Στα της MLB τώρα, να σας πω ότι έχω χάσει πάρα πολύ χρόνο γράφοντας αυτά που μόλις διαβάσατε, έχω πολύ δουλειά και πρέπει να καταφέρω να πάω και στο γήπεδο για το παιχνίδι της Ευρυάλης με το Μίλωνα. Γι' αυτό σας γράφω τα παρακάτω:

Phillies @ Marlins διπλό για τους Phillies λόγω Hammels εναντίον του άχρηστου Eovaldi.
Rays @ White Sox διπλό για τους Rays, λόγω Price
Reds @ Pirates διπλό επίσις λόγω Cuerto.

Και μην πει κανένας καμία εξυπνάδα για τον Lincecum... τον έσφαξα.

Κοιτάμε πάντα μπροστά

Το έχω ξαναγράψει ότι μετά το ταμείο η επόμενη ημέρα είναι πιο δύσκολη, καθώς ανεβάζει τις ευθύνες και όπως και ναχει είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου να προσπαθεί να βελτιώνεται και να προχωράει μπροστά. Όταν λοιπόν έχεις πιάσει τέσσερα στα τέσσερα την προηγούμενη, τί θέλεις για σήμερα; Φυσικά τέσσερα στα τέσσερα.

Πριν ξεκινήσω πάντως θα ήθελα να μνημονεύσω δύο εντυπωσιακές επιδόσεις που είδαμε τις τελευταίες ημέρες. Η πρώτη από χθες και η δεύτερη από τις 25 του μηνός, αλλά γράφοντας άλλα πράγματα την προσπέρασα ασχολίαστη.
Χθες λοιπόν, ο Fister των Tigers σημείωσε νέο ρεκορ συνεχόμενων strikeouts, καθώς έβγαλε 9 (μάλιστα 9) συνεχόμενους Royals έξω με strikeout. Πρόκειται για νέο ρεκόρ της American League.
Δείτε εδώ το βίντεο με τα απίστευτα αυτά pitch. Όλα με κίνηση και μέσα στο strike zone.

H δεύτερη εκπληκτική επίδοση ήταν εκείνη του Greinke (αλλά και του Bullpen) στο παιχνίδι των Angels με τους Mariners. Ο Greinke λοιπόν έβγαλε στα 5 innings που ήταν στο βουναλάκι 13 (!!!) strikeout, ενώ το Bullpen συμπλήρωσε άλλα 7 για να φτάσουν συνολικά τα 20 strikeouts. Σκεφτείτε δηλαδή, ότι στα 27 outs που σημειώνονται σε ένα παιχνίδι, οι pitchers έβγαλαν το 74%!!! Η επίδοσή τους αυτή άποτελεί ρεκόρ της ομάδας σε strikeouts σε έναν αγώνα και ισοφαρίζει το ήδη υπάρχον ρεκόρ της MLB.

Πάμε τώρα στα της ημέρας

605 New York Mets @ Atlanta Braves
Εχθές οι Braves κέρδισαν, βυθίζοντας τα ψάρια (Marlins) στην 7η ήττα τους. Σήμερα παίζουν με τους Mets, οι οποίοι κέρδισαν μεν χθες, αλλά κοψοχόλιασαν, καθώς ήταν στην αρχή του παιχνιδιού πίσω στο σκορ και στο τέλος κινδύνεψαν να ισοφαριστούν. Θεωρώ λοιπόν ότι οι Mets,  δεν έχουν το σθένος απέναντι στους Γενναίους να κερδίσουν το παιχνίδι. Κι ας ανεβάζουν στο βουναλάκι τον Niese, ο οποίος ενώ προέρχεται από δύο νίκες, πριν από αυτές είχε τρεις σερί ήττες. Αντιθέτως ο Hudson (παρά τις ασταθείς στιγμές του) δίνει την αίσθηση του πιο αξιόπιστου, για να πατήσει πάνω του η επίθεση.
Άσσος για τους Braves με απόδοση 1,50.

614 Colorado Rockies @ Los Angeles Dodgers
Οι Dodgers το τελευταίο διάστημα έχασαν την καλή τους διάθεση και έτσι έχασαν το πρωτάθλημα και μαλίστα έπεσαν και πολύ πίσω από τους Giants. Το μόνο που τους μένει είναι το Wild Card όμως ο χρόνος τους είναι λίγος, καθώς σε 4 παιχνίδια τελειώνουν οι ελπίδες τους. Πρέπει λοιπόν να κερδίζουν. Και οι ευκαιρίες με τον Kersaw στο mount δεν μπορεί να φεύγουν ανεκμετάλευτες. Άλλωστε η ομάδα έχει δύο νίκες σερί και επιστρέφει στην έδρα της. Βέβαια και οι Rockies προέρχονται από νίκες (τέσσερις τον αριθμό), αλλά γενικώς στα εκτός έδρας παιχνίδια δεν το έχουν (27 νίκες και 48 ήττες)
Άσσος για τους Dodgers με απόδοση 1,30.

606 Los Angeles Angels @ Texas Rangers
Εδώ προβλέπω το pitchers' game της ημέρας, στο οποίο ο ΟΠΑΠ δεν φαίνεται να έχει δώσει μεγάλη σημασία, βάζοντας υψηλο όριο. Γιατί μπορεί μεν οι δύο ομάδες να βρίσκονται στο TOP 5  της λίστας με το υψηλότερο σκοράρισμα, (πρώτοι οι Texas, πέμπτοι οι Angels) όταν όμως ανεβαίνουν στο βουναλακι ο Dempster με ERA 3,07 και ο Weaver με ERA 2,74, τότε τα πράγματα αλλάζουν.
Under με όριο το 8,5 και απόδοση 1,85.

600 Kansas City Royals @ Cleveland Indians
Συνήθως δεν επιλέγω ομάδες που βρίσκονται τόσο χαμηλά στη βαθμολογία, καθώς φοβούμαι ότι είναι ασταθείς και ποτέ δεν ξέρεις πως θα παίξουν. Αυτό ισχύει και σήμερα, θεωρώ όμως ότι υπάρχει κάτι εδώ που μας δίνει ένα προβάδισμα στην πρόγνωση. Χθες οι Indians ανακοίνωσαν ότι λύνουν το συμβόλαιό τους με τον προπονητή τους Many Acta, καθώς θεώρησαν ότι είναι υπεύθυνος για την τραγική κατάληξη που είχε η χρονιά. Τον Μάιο οι Ινδιάνοι βρέθηκαν ακόμη και πρώτοι, στη συνέχεια πέρασαν δεύτεροι και από εκεί και πέρα σημείωσαν μία κατρακύλα που δεν σταμάταγε με τίποτα οδηγώντας τους τελικά εκεί που βρίσκονται σήμερα: Στην τελευταία θέση της American League. Συνήθως λοιπόν (όπως έκανα για παράδειγμα με τους Houston) την επόμενη ημέρα της ανακοίνωσης της αλλαγής ενός προπονητή, παίζω εναντίον αυτής της ομάδας. Με το Houston είχε αποδειχθεί να έχω δίκιο. Σήμερα όμως θα κάνω το ακριβώς αντίθετο, καθώς διάβασα, ότι ο προπονητής που αναλαμβάνει, είναι ο Sandy Alamar, ο οποίος είναι πολύ αγαπητός στους παίκτες, αλλά και πολύ δημοφιλής στην κερκίδα. Πιστεύω λοιπόν ότι η αποπομπή του προπονητή που σίγουρα το τελευταίο διάστημα θα ήταν μισεριασμένος και σε κακή διάθεση, και η αντικατάστασή του με έναν φίλο των παικτών, θα δώσει άλλη διάθεση στους Indians, οι οποίοι μάλιστα παίζουν και εντός έδρας. Θα έχουν δηλαδή και την καλή υποδοχή του νέου προπονητή από το κοινό. Άρα είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να στοιχηματίσω υπέρ των Ινδιάνων.
Άσσος για τους Indians με απόδοση 1,80.

Πολύ καλή άμυνα των Tigers, κακό Baserunning των Sox

Θα σας αναλύσω μία εκπληκτική αμυντική φάση, καθώς είναι πολύπλοκη, και σπάνιο να τη δει κανείς.
Καταρχάς το βίντεο μπορείτε να το δείτε εδώ για να πάρετε γεύση περί τί μιλούμε.

Είμαστε λοιπόν στο τέλος του ογδόου inning ανάμεσα στους Tigers και τους White Sox. Οι Sox είναι στην επίθεση και έχουν γεμίσει τις βάσεις, ενώ έχει βγει ένας παίκτης τους out. Στο ρόπαλο είναι ο Adam Dunn και κάνει ένα δυνατό χτύπημα προς το left field. Όσο η μπάλα είναι στον αέρα, οι δρομείς επιστρέφουν στις βάσεις τους, καθώς είναι σαφές ότι ο αριστερός οπισθοφύλακας των Tigers θα πιάσει την εύκολη μπαλιά στον αέρα και για να προωθηθούν στην επόμενη βάση (αν θέλουν) θα πρέπει να πατούν τη βάση τους τη στιγμή που η μπάλα μπαίνει στο γάντι του αμυντικού. Να κάνουν δηλαδή το επονομαζόμενο "tag". Η μπάλα όντως πιάνεται στον αέρα από τον left fielder (δεύτερο out του inning). Όλοι οι δρομείς έχουν κάνει tag και ξεκινούν για την επόμενη βάση. Ο left fielder των Tigers μόλις πιάνει τη μπάλα αποφασίζει να τη στείλει στην τρίτη βάση, καθώς και οι τρεις δρομείς τρέχουν. Αυτός που είναι στην τρίτη πάει για το σπίτι, εκείνος που είναι στη δεύτερη πάει προς την τρίτη και εκείνος που είναι στην πρώτη πάει για τη δεύτερη.
Η πάσα από το outfield είναι πολύ καλή, η μπάλα φτάνει στην τρίτη βάση ξεκάθαρα πριν τον δρομέα και ο τριτοβασέος των Tigers (ο Cabrera) ακουμπάει τον αντίπαλο. Τρίτο out και τέλος του inning.
Όμως, από τη στιγμή που το τρίτο out σημειώθηκε πριν σημειωθεί το run, τότε ο πόντος δεν μετράει. 

Οι Sox λοιπόν εδώ κάνουν πολύ κακό Baserunning και σημειώνουν δύο λάθη. Πρώτον θα μπορούσαν να μην προσπαθήσουν όλοι οι δρομείς  να προωθηθούν κατά μία βάση. Γίνονται όμως άπληστοι, ενώ θα μπορούσαν να αρκεστούν στον πόντο και να συνεχίσουν την επίθεση με δύο out και παίκτες στην πρώτη και δεύτερη βάση. Από τη στιγμή όμως που επέλεξαν να τρέξουν όλοι, ο δρομέας που πάει προς το σπίτι κάνει το δεύτερο λάθος και χαλαρώνει στα τελευταία μέτρα (πιθανότατα από συνήθεια) καθώς ξέρει ότι  το σημείο που έχει πιαστεί η μπάλα είναι πολύ βαθιά στο γήπεδο και είναι αδύνατον να τον φτάσει η πάσα στο σπίτι. Έτσι στα τελευταία μέτρα τρέχει πιο αργά και πίσω του σημειώνεται το τρίτο out πριν αυτός πατήσει το σπίτι, κι έτσι τελειώνει άδοξα η επίθεση των Sox.
Για την ιστορία βέβαια, η απώλεια αυτού του πόντου δεν επηρέασε την εξέλιξη του παιχνιδιού καθώς στο επόμενο inning (το ένατο) οι Tigers δεν κατάφεραν να σκοράρουν και έχασαν με έναν πόντο διαφορά.

Ένα καντίλι στον Valentine

Κάθε χρονιά υπάρχουν εκπλήξεις. Θετικές, όπως οι Nationals και αρνητικές, όπως οι Red Sox. Ιδίως μετά την καταστροφή στο Oakland όπου το συνολικό σκορ των τριών αγώνων ήταν 5-33 (!!!!!!) τί άλλο να πει κανείς;
Από την πρώτη στιγμή έχω γράψει ότι ο Bobby Valentine, ο προπονητής που ήρθε να αντικαταστήσει τον Francona, o οποίος έδωσε 2 πρωταθλήματα στη Βοστόνη (το ένα μετά από 86 χρόνια και το άλλο μετά από 3) είναι επιεικώς άχρηστος. Δεν στάθηκε ποτέ υπέρ των παικτών του και μάλιστα ήταν η αιτία που ο Youkilis δεν απέδιδε, λέγοντας στους δημοσιογράφους ότι δεν έχει όρεξη και είναι αδιάφορος. Θέλησε να δείξει ότι είναι το αφεντικό και μόλις μπήκε στα αποδυτήρια απαγόρευσε να έχουν μπύρα τα vendors mashines, κατηγορώντας εμμέσως τους αναπληρωματικούς παίκτες ότι αυτοί έφταιγαν για τον αποκλεισμό των Red Sox από τα play offs πέρυσι κατά το τελευταίο βράδυ της χρονιάς. Σε μία σύσκεψη με τη διοίκηση στην αρχή της σεζόν δήλωσε πως ό,τι και να κάνει ένας προπονητής, αν οι παίκτες δεν αποδίδουν δεν μπορεί να φέρει αποτελέσματα, καρφώνοντας τους πάντες εκτός από τον εαυτό του.

Όλα αυτά ήταν η δική μου άποψη, που διαμορφώθηκε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Διαβάστε λοιπόν εδώ τί γράφει ένα Αθλητικογράφος που είναι στη σωστή πλευρά του Ατλαντικού. Φτάνει στο σημείο να συγκρίνει τον Valentine με ένα κλύσμα.

http://sports.yahoo.com/news/as-long-as-bobby-valentine-remains-red-sox-manager--glory-days-will-remain-light-years-away-.html

Και ταμείο και εκπλήξεις

Καλή εβδομάδα. Πολύ καλή εβδομάδα μάλιστα. Με ταμειάκι από εχθές. Πέτυχα 4 στα 5 που πρότεινα, με τα πρώτα τρία (που ήταν όλα διπλά αλλά και τα πιο σίγουρα) να έρχονται έστω και με ανατροπές (όπως στην περίπτωση των Giants και των Reds). Έτσι. με καλή διάθεση βάζω τις σημερινές μου προβλέψεις.


659 Texas Rangers @ Kansas City Royals
Τις δύο ομάδες τις χωρίζει άβυσσος. Όταν μάλιστα στο βουναλάκι ανεβαίνει ο Darvish τότε οι Rangers μοιάζουν σαν να πετόυν τη μπάλα από το Έβερεστ και οι Royals να ροπαλίζουν από την τάφρο των Μαριάνων.
ΟΚ, λίγο υπερβολικά τα γράφω, καθώς οι Royals πρόσφατα απέδειξαν ότι μπορούν να είναι και spoilers, που χαλούν πολλά σχέδια των αντίπαλων προπονητών. Και ο Chen (αν και δεν μου αρέσουν οι ασιάτες pitchers που παίζουν στην Αμερική) δεν είναι κι άσχημος. Όμως εδώ πιστεύω ότι παίζονται πολλά και οι Texas δεν έχουν την πολυτέλεια να περιπλέξουν την κατάσταση. Πρέπει απλά να τελειώνουν όσο γίνεται πιο γρήγορα και να ανοίξουν τις σαμπάνιές τους.
Διπλό για τους Rangers με απόδοση 1,55.

657 New York Yankees @ Tampa Bay
Αυτό το παιχνίδι είναι πολύ περίεργο.  Οι Tampa Bay ξαφνικά έχουν βρεθεί πρώτοι επιλαχόντες στο Wild Card, καθώς ήρθε στους A's να περάσουν έναν μανίκι άνευ προηγουμένου τους Boston και πριν από αυτούς τους Indians. Παράλληλα (οι Rays πάντα) είναι τρίτοι στο Division πίσω από τους Orioles. Την ίδια στιγμή οι Yankees νοιώθουν στην πλάτη τους την ανάσα της Βαλτιμόρης. Και οι δύο ομάδες τα θέλουν όλα.
Μέσα σε αυτό το χαμό θα παίξουν οι Sabathia και Shields. Εγώ λοιπόν, δεν παίζω εδώ νικητή με τίποτα. Πάω για Under.
Under με όριο 7,5 και απόδοση 1,80.

658 Houston Astros @ Pittsburgh Pirates
Για τους Πειρατές ο Σεπτέμβριος δεν μπήκε καλά, καθώς "σκουπίστηκαν" στο Milwakee και έτσι δεν έχουν ακόμα νίκη.  Νομίζω λοιπόν ότι οι Astros που έρχονται να τους επισκευθούν στην έδρα τους είναι μία μοναδική ευκαιρία. Και οι δύο ομάδες ανεβάζουν στο mount rookies. Και μπορεί αυτό για τους Astros που δεν περιμένουν τίποτα πια, να μην εντυπωσιάζει, για τους Πειρατές όμως, που πρέπει  να κερδίζουν και μόνο, δεν το καταλαβαίνω απόλυτα. Παρά ταύτα θεωρώ ότι θα κερδίσουν μέσα στην πολύ καυτή έδρα τους (έχουν 40 νίκες και 26 ήττες). Αντιθέτως οι Houston στον δρόμο είναι για κλάματα: 13 νίκες και 53 (!!!!!) ήττες. Δεν ανησυχώ λοιπόν.
Άσσος για τους Πειρατές με απόδοση 1,45.

661 Los Angeles Angels @ Oakland Athletics
Οι Angels τα έχουν όλα και παράλληλα δεν έχουν τίποτα. Έχουν τον Pujols, ο οποίος φέτος δεν ακούγεται ούτε όταν χτυπάει. Ανύπαρκτος. Στην θέση του έχουν τον Trout που ...αμεί και δέρνει. Επιπλεεο σήμερα στο βουναλάκι ανεβαίνει ο C.J. Wilson ο οποίος εμφανίστηκε διχασμένη προσωπικότητα φέτος. Ξεκίνησε θεϊκά, άλλα στο δεύτερο μισό τα σκάτωσε. Τουλάχιστον προέρχεται από δύο νίκες για την ομάδα του (η μία του αποδόθηκε).
Από την άλλη έχουμε τους Athletics. Μέχρι πότε θα πάει αυτό με τις νίκες. ΟΚ τους Boston τους πάτησαν, όμως οι Red Sox -αυτό φάνηκε πριν καν τελειώσει ο Αύγουστος- δεν κοιτάζουν πλέον το 2012, αλλά το 2013. Οι Angels όμως δεν κοιτάζουν στο 2013 ακόμη.
Διπλό για τους Αγγέλους με απόδοση 1,80.

Θα σας βάλω και μία εκπληξη. Τεράστια. 

652 Chicago Cubs @ Washington Nationals
Ανατριχιάσατε το ξέρω. Όμως, μην βιάζεστε. Οι δύο ομάδες φέτος έχουν παίξει μόλις τρεις φορές στο Σικάγο. Τον Απρίλιο και μάλιστα στις αρχές. Τη μία κερδίσαν οι Cubs με 4-3, ενώ συνολικά οι πόντοι ήταν 12-9 υπέρ της Ουάσιγκτον. Όχι τρελά πράγματα δηλαδή. Εδώ λοιπόν έχουμε την εξής φάση. Για τους Cubs (που μόλις χθες έχασαν και μαθηματικά κάθε ελπίδα για post season και άρα δεν έχουν τίποτα να χάσουν) στο βουναλάκι ανεβαίνει ο Samardzija (ή όπως γράφεται τέλος πάντων) ο οποίος είναι τελείως απρόβλεπτος και αν αποφασίσει να παίξει καλά, είναι πραγματικά πολύ καλός.
Από την άλλη μόλις χθες είχαμε την ανακοίνωση από τους Washington ότι ο Strasburg (το μεγάλο αστέρι της ομάδας) θα παίξει άλλον έναν αγώνα στις 12 Σεπτεμβρίου και εκεί και θα πεί αντίο για το 2012. Αυτό έχει πέσει σαν βόμβα στα αποδυτήρια των Nationals. Διότι, καιρό τώρα ακουγόταν ότι μπορεί ο προπονητής να έκανε "οικονομία" στο χέρι του Strasburg, αλλά είναι άλλο πράγμα η οικονομία και άλλο η στέρηση.
Θεωρώ την κίνηση αυτή των Nationals ηλίθια. Ποιος τους είπε ότι είναι απαραίτητο να ανακοινώνουν ό,τι σκέφτονται. Ας έκαναν λίγο κράτει τον Strasburg, αφήνοντάς τον όμως πάντα στο dugout (κάτι σαν εικόνισμα) ώστε να έχουν και οι συμπαίκτες του την σκέψη ότι μόλις τον χρειαστούν για ένα σημαντικό παιχνίδι ζωής ή θανάτου στο post season, θα μπορούσαν να τον έχουν δίπλα τους στη μάχη. Άλλωστε δεν μπορώ να φανταστώ με ποια λογική μία ομάδα δηλώνει εμμέσως ότι δεν θα τα δώσει όλα στο post season. Βέβαια, όπως έγραψα και σε ένα σχόλιο στην προηγούμενη ανάρτηση, μπορεί να είδαν κάτι στο χέρι του σε μία αξονική και να μην θέλουν να το πουν και απλώς να τον προστατεύσουν. Όμως δεν είναι δυνατόν στα play offs του 2004 -τότε που οι Boston έσπασαν την κατάρα του Babe και πήραν το World Series μετά από 86 χρόνια- ο Curt Shilling να έχει παίξει (και να έχει κερδίσει) με το πόδι εγχειρισμένο, τα ράματα να έχουν ανοίξει, να τρέχει αίμα, η κάλτσα του να έχει γίνει όντος Red Sock και οι Nationals στην πρώτη φορά στα play offs να μας λένε ότι θα κάνουν οικονομία σε ένα χέρι για να το έχουν και του χρόνου.
Θεωρώ λοιπόν ότι όλα αυτά θα είναι το θέμα των αποδυτηρίων και θα απορροφήσει πολύ το μυαλό πολλών. Και πιστεύω ότι αυτή η εσωστρέφια θα φέρει την έκπληξη.
Όσοι λοιπόν θέλετε να βάλετε λίγα και να πάρετε πολλά, ιδού.
Διπλό για τους Cubs με απόδοση 2,25.

September Call-ups

Κουβαδάκι προχθές, κουβαδάρα χθες. 2 στα 5. Πρέπει να αλλάξει το κλίμα. Μου φαίνεται ότι θα κάνω ένα ταξίδι σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, δεν πάει άλλο...

 

Λοιπόν καλό μήνα.

Από σήμερα (όπως και κάθε Σεπτέμβριο) συντελείται μία μεγάλη αλλαγή στις συνθέσεις των ομάδων η οποία αλλάζει κάπως στον τρόπο που λειτουργούν τα πράγματα. Με την έναρξη του Σεπτεμβρίου, παύει να χρησιμοποιείται το roster των 25 παικτών και οι συνθέσεις των ομάδων διαμορφώνονται πλέον από το διευρυμένο roster των 40 παικτών. Πρόκειται για ονόματα τα οποία τους υπόλοιπους μήνες της σεζόν, παίζουν σε ομάδες της δεύτερης κατηγορίας, και είναι οι πρώτοι επιλαχόντες για να συμπληρώνουν τις θέσεις του ενεργού roster των 25 παικτών όταν κάποιος τραυματιστεί, τιμωρηθεί, ή τέλος πάντων δεν αποδίδει τα αναμενόμενα.

Με τον κανονισμό της χρήσης των διευρυμένων ρόστερ του Σεπτεμβρίου, δίνεται η ευκαιρία σε παίκτες με λίγη εμπειρία να προετοιμαστούν για τη μεγάλη κατηγορία.

Ποιοι όμως είναι εκείνοι που κάνουν περισσότερη χρήση αυτού του ευεργετήματος;

Είναι πολύ σημαντικό να ρωτήσει κανείς, ποιοι είναι εκείνοι που είναι το πιθανότερο να βάλουν δεύτερα ονόματα στο γήπεδο. Η απάντηση που δίνω εγώ είναι ότι οι ομάδες που κυνηγούν τα play offs, σε ένα δύσκολο παιχνίδι (και πριν κλειδώσουν την συμμετοχή τους στην επόμενη φάση) δεν θα χαμηλώσουν τη δυναμική τους χρησιμοποιώντας νέους και άπειρους, διότι έτσι θα βάλουν σε κίνδυνο την πορεία τους. Αντιθέτως, οι μικρές ομάδες που βρίσκονται στην ουρά της βαθμολογίας (όπως οι Astros, οι Twins, οι Cubs, οι Rockies) αλλά και εκείνες που απέτυχαν ενώ είχαν άλλα σχέδια, όπως οι Phillies και οι Red Sox (τί 20πλή πούτσα ήταν αυτή η χθεσινή;) που από τώρα προετοιμάζονται για την σεζόν του 2013, δεν θα στενοχωρηθούν να χάσουν ένα παιχνίδι.

Αυτό αμέσως με οδηγεί στην εξής σκέψη: Για τις επόμενες εβδομάδες, οι πρώτες ομάδες γίνονται πιο σίγουρες και τα φαβορί αποκτούν μεγαλύτερη σταθερότητα, ενώ όταν θα αρχίσουν να κλειδώνουν τις θέσεις για τους τελικούς, τότε και τα μεγάλα ονόματα θα ρίξουν δεύτερους παίκτες στις 9δες τους. Για την ώρα πάντως ισχύει το πρώτο.

620 Los Angeles Angels @ Seattle Mariners

Σε αυτό το παιχνίδι συναντόνται δύο pitchers που έχουν την απολύτως αντίθετη εικόνα ο ένας με τον άλλον. Ο Hernandez των Mariners δεν παίζεται και ο Santana των Angels δεν παίζει (κι ας προέρχεται από έναν καλό Αύγουστο). Πιστεύω το παιχνίδι γέρνει πολύ προς τους θαλασσινούς.

Άσσος για τους Mariners με απόδοση 1,70.

619 Saint Louis Cardinals @ Washington Nationals

Χθες οι Nationals κέρδισαν 0-10 με έναν εκπληκτικό Gonzalez. Οι μισητοί, μισητοί, μισητοί, όμως Cardinals δεν είναι μικρή ομάδα και δεν έχουν και πολυτέλεια για παραπατήματα. Πιστέυω με τον Lohse (που έχει να καταγράψει ήττα από τον Ιούνιο) θα πάρουν το αίμα τους πίσω για χθες. Βέβαια ο Zimmermann δεν είναι τυχαίος pitcher, όμως, τον Αύγουστο έδωσε δύο ήττες, τις οποίες και χρεώθηκε.

Διπλό για τους μισητούς, μισητούς, μισητούς με απόδοση 1,90.

623 Cincinnati Reds @ Houston Astros

Δεν αποκλείεται να σας εντυπωσιάζει ότι δεν βάζω ένα ξερό διπλό. Είναι αλήθεια αυτό, όμως καμιά φορά είναι κάτι που σε γαργαλάει μέσα σου, ότι δεν μπορεί όλα να πάνε με την ευθεία οδό, την προβλεπόμενη. Κάτι αλλάζει στο δρόμο. Εδώ λοιπόν έχουμε τους χάλιες Astros να έχουν 6 συνεχείς ήττες, το χειρότερο σερί εντός έδρας όλης της χρονιάς. Ανεβάζουν λοιπον τον καλύτερο pitcher του rotation τους (τον Harrell) ο οποίος έχει τις ίδιες ακριβώς νίκες - ήττες (10-9) με τον Baily, αλλά με καλύτερο ERA. Μου φαίνεται λοιπόν ευκολότερο το under, καθώς λέω ότι κάποια στιγμή, ακόμη και αυτοί οι Houston πρέπει να κερδίσουν ένα παιχνίδι. Δεν γίνεται όμως να στοιχηματίσω σε αυτό.

Under με όριο το 8,5 και απόδοση 1,75.

629 Arizona Diamondbacks @ Los Angeles Dodgers

Οι D-backs, έγραψαν έναν τραγικό Αύγουστο, ιδιαίτερα στο τελευταίο δεκαήμερο. Αυτός ο πιτσιρίκος όμως ο Skaggs, εμένα μου αρέσει. Έχει δώσει δύο παιχνίδια, στα οποία είχε σχεδόν την ίδια εμφάνιση (δέχθηκε 2 earned runs και στα δύο) και η ομάδα κέρδισε στο ένα και έχασε στο άλλο με το ίδιο σκορ αντεστραμένο (3-2 και 2-3) λόγω διαφορετικής απόδοσης της επίθεσης. Από την άλλη, οι Dodgers (που δεν κόβουν και χασέδες το τελευταίο δεκαήμερο) ανεβάζουν τον Beckett, ο οποίος έφυγε από τους Boston με 3 ήττες στα τελευταία παιχνίδια και μόλις άλλαξε ακτή έχασε άλλη μία φορά. Αφήστε που οι Dodgers δεν έχουν κερδίσει φέτος ούτε μία φορά στην έδρα τους τους Κροταλίες.

Διπλό για τους Diamondback με απόδοση 2,05.